Chcę żyć dla synka! Ból paraliżuje moją codzienność

Mam 25 lat, jestem mamą, żoną. Bardzo lubię sport i aktywnie spędzony czas z rodziną. Jednak co dnia walczę z okropnym wrogiem, który wniósł do mojego życia ogromne wory pełne bólu i cierpienia. Moim wrogiem jest endometrioza. 

5 lat temu urodziłam synka poprzez cesarskie cięcie. Ból małymi krokami wchodził do mojego życia. Najpierw pobolewało mnie podbrzusze, pojawiły się bolesne miesiączki. Konsultowałam to ze specjalistami, chciałam upewnić się, że nic złego się nie dzieje… Lekarze jednak zapewniali, że wszystko jest w porządku.

Kolejne miesiące mijały, a ból się pogłębiał. Miejsce w okolicach blizny coraz bardziej się odzywało. Nawet sam dotyk sprawiał mocny dyskomfort. O aktywności fizycznej mogłam jedynie pomarzyć. Szukałam więc pomocy, chodziłam po wielu lekarzach. Dostawałam różne zalecenia, różne też były podejrzenia co do źródła problemu.

Po jakimś czasie przypuszczenia padły na endometriozę. Jednak nic nie zostało potwierdzone. Wtedy już wyczuwałam mały guz pod skórą. Oczywiście do wszystkich zaleceń się przystosowałam i choroba się wyciszyła. Tak przynajmniej myślałam. Po roku jednak sytuacja znacznie się pogorszyła, a ból stał się nie do zniesienia. 

Trafiłam do wrocławskiej kliniki i zostałam zdiagnozowana pod kątem endometriozy. Został wykryty guz większy od tego, którego się spodziewałam… Na szczęście na ten moment endometrioza zajmuje tylko powłoki brzuszne i mięśnie w okolicach blizny po cesarskim cięciu. By choroba dalej nie postępowała i nie zajęła innych narządów, konieczna jest operacja. 

Już teraz mam problemy zdrowotne i różne dolegliwości bólowe. Chciałabym dalej realizować moje pasje i marzenia. Chcę mieć jeszcze większą rodzinę, rozwijać się w swojej karierze, spełniać się zawodowo. Z paraliżującym bólem jest to niemożliwe.

Chciałabym żyć bez niekończącego się cierpienia, bez ciągłej myśli, że coś mi może zaszkodzić, bez guza, który może się rozrastać.

Bardzo Cię proszę o wparcie!

Amy