PILNE❗️23 lata i wznowa białaczki - Anton walczy o życie! Ratunku!

Mam 23 lata i walczę o to, aby nie był to ostatni rok mojego życia... Cierpię na ostrą białaczkę limfoblastyczną. Wydawało się, że wygrałem pojedynek ze śmiercią... Niestety, kilka miesięcy temu usłyszałem słowo, którego boją się wszyscy na onkologii... Wznowa. Białaczka wróciła, a ja walczę o życie i błagam o ratunek...

W dorosłość nie wszedłem, ale wczołgałem się, wyniszczony przez piekło choroby... Miałem 19 lat, kiedy po raz pierwszy stanąłem oko w oko ze śmiercią... Ukończenie szkoły średniej i matura miały być przepustką do samodzielnego życia. Nie sądziłem, że za chwilę znów będę jak dziecko - pozbawiony włosów, przykuty do łóżka, skazany na pomoc innych, a wobec białaczki zupełnie bezbronny...

Kiedy zacząłem się źle czuć, rozpocząłem wędrówkę po lekarzach. Zrobiłem badania krwi, ich wyniki nie były złe - były po prostu dramatyczne... Ze szpitala już nie wyszedłem. Ostra białaczka limfoblastyczna - usłyszałem. Leczenie było szybkie jak i diagnoza, nie było czasu na oswojenie się z tą wieścią... Strach przyszedł później, podczas długich, bezsennych nocy na oddziale onkologii.

Miesiące odmierzały nie semestry na studiach, ale kolejne cykle chemii... Mimo śmiertelnej choroby, jaka mnie spotkała, starałem się znaleźć w sobie siłę do walki i nadzieję. Miałem młody organizm i mnóstwo determinacji, by wygrać... Obiecałem sobie, że gdy tylko wyzdrowieję, zrobię wszystkie rzeczy, na które myślałem, że mam jeszcze czas... Że będę doceniać każdy dzień.

Chemioterapia trwała w sumie dwa lata... Dwudzieste urodziny spędzałem, życząc sobie tylko jednego - zdrowia. Szybko okazało się, że potrzebny jest przeszczep szpiku... Na Ukrainie, skąd pochodzę, nie wykonuje się go od niespokrewnionego dawcy. Moja rodzina zrobiła zbiórkę, aby dać mi szansę na życie... Jechałem tam w środku pandemii, pełen strachu, bo w moim stanie zakażenie wirusem mogło zakończyć się tragicznie. Na szczęście wszystko się udało, lekarze byli dobrej myśli. Wszystko zmierzało w dobrym kierunku. Usłyszałem upragnione słowo - "remisja". 

Wyszedłem ze szpitala, czerpiąc haust świeżego powietrza i ciesząc się, że spełniło się moje marzenie - jestem zdrowy... Niestety, szczęście nie trwało długo. Mój stan zaczął się pogarszać, traciłem energię, znów źle się czułem. Kontrolne badanie przyniosło dramatyczne wieści - wznowę choroby...

Od czterech lat trwa walka. Od czterech lat codziennie otula nas ta sama przerażająca myśl - czy choroba nareszcie odpuści, czy pozwoli żyć... Białaczka wróciła i znów wszystko zaczyna się od nowa. Każdy dzień witam nie z nadzieją, lecz strachem... Każdy jest taki sam. Ściany szpitala, na ich tle kroplówka z chemią, podłączona do mojej ręki. Onkologia jest moją areną, na której toczę tę najważniejszą walkę - tę o własne życie.

Każda wznowa oznacza, że choroba jest coraz bardziej agresywna, a szanse na życie maleją... Jestem wraz z mamą w szpitalu w Turcji. Przechodzę chemię, czeka mnie radioterapia i kolejny przeszczep szpiku... To moja jedyna nadzieja, innej nie mam. Moja rodzina organizowała zbiórkę na Ukrainie, jednak środki, które zostały do tej pory zebrane, nie pokrywają w pełni bardzo kosztownego leczenia. Stąd mój apel o pomoc...

Muszę przejsć to leczenie, jeśli chcę żyć... To moja ostatnia szansa. Innej nie mam... Uda mi się tylko wtedy, jesli znajdą się ludzie, którzy zechcą podarować to, co najcenniejsze - życie. Proszę, pomóż mi!

Anton