W Polsce około 5 milionów osób doświadcza ubóstwa – pomóż mieszkańcom „Biedańska”❗️

„Mieszkam w komórce, która była kiedyś schowkiem na miotły. Jest przynajmniej ciepło, bo obok idzie pion grzewczy. Mogę tu spać w zamian za drobne roboty na podwórku, grabię liście, odśnieżam. Dostałem nawet własny klucz i wstawiłem tu sobie stary fotel, na którym śpię. Kiedyś pytałem o drobne prace za jakiś grosz, ale każdy przeganiał mnie jak alkoholika. Teraz mówię wprost, zrobię coś za jedzenie i ludzie chętniej mi zlecają. Najczęściej pomagam pani Zosi, tej 80-latce z trzeciego piętra. Odpłaca się talerzem zupy lub kanapką, o ile sama ma co jeść.

Od kiedy osiedlowe sklepy pozamieniały się w te sieciówki, nikt już nie daje na kreskę. Ostał się tylko jeden, gdzie dostaję jeszcze na zeszyt. Szczerze powiem, nie zawsze spłacam. Wtedy szef mi mówi, żebym coś tam zrobił dookoła, posprzątał i mi wykreśla dług. Takie głupstwa, że mógłby je sam ogarnąć, ale widzi, że nie piję, nie kradnę, to się lituje”. – pan Stefan (66 l.)

Pan Stefan to jeden z prawie 2 mln Polaków, którzy żyją w skrajnej biedzie. Podobnie jak pani Grażyna, mama 29-letniej Kasi z niepełnosprawnością:

„Kiedyś jeszcze z mężem prowadziliśmy gospodarkę. On robił w polu, a ja sprzedawałam na targu nasze warzywa. Do dziś pamiętam, że marchew mieliśmy po trzy pięćdziesiąt. Nigdy bym nie pomyślała, że moje życie będzie kiedyś warte trzy kilo marchewki. Tyle mam na jeden dzień z ciężko chorą od urodzenia córką – 10 złotych i 47 groszy! To wszystko z zasiłku. A gdzie dorobić?

Mąż umarł, sama się nią opiekuję. Poszłabym do tego urzędu, co mi to przyznał, położyła te pieniądze na stole i zapytała: Co mam kupić, jedzenie czy leki? Jakie jedzenie? Czerstwy chleb czy twaróg po terminie? Przepraszam, że tak gorzko, ale nie mam się komu wyżalić. Przed córką zawsze staram się uśmiechać. Niech tę chwilę jak tu jest na świecie, zapamięta szczęśliwie”. – Pani Grażyna (57 l.), mama Kasi (29 l.) chorującej od urodzenia.

Według najświeższych danych za 2024 rok wśród 2 mln Polaków jest ponad 400 tys. seniorów, pobierających często emerytury niższe niż te minimalne i 364 tys. dzieci, które żyją już nie tylko w wielodzietnych rodzinach. To też gospodarstwa domowe, w których jest przynajmniej jedna osoba z niepełnosprawnością oraz ci, którzy nie mogą utrzymywać się z pracy i korzystają z pomocy socjalnej.

Szlachetna Paczka stara się ich odnaleźć, poznać historie, potrzeby i dostarczyć im potrzebną pomoc. Wspierając nas umożliwiasz pomaganie tysiącom osób, które dotyka bieda.

Wycieczka do Biedańska – miasta skrajnej biedy
Raport o Biedzie Szlachetnej Paczki po raz drugi przenosi nas do Biedańska, fikcyjnego miasta, które jest symbolem skrajnego ubóstwa w naszym kraju. Miasto jest fikcyjne, ale bohaterowie i ich historie są do bólu prawdziwi.

Liczba osób skrajnie ubogich zmniejszyła się rok do roku z 6,6 proc. w 2023 r. do 5,2 proc. w 2024. Z Biedańska wyjechał co czwarty mieszkaniec, a mimo to nadal pozostaje on największym miastem w Polsce. W skrajnym ubóstwie żyje niemal 2 mln osób – to więcej niż liczba mieszkańców Warszawy.

Kolejny rok obserwujemy szarą strefę biedy – ponad 1 mln Polaków, którzy są zbyt bogaci, by kwalifikować się na pomoc społeczną, ale zbyt biedni by godnie żyć. W cieniu Biedańska, na jego przedmieściach, żyje jeszcze kilka milionów osób już nie skrajnie ubogich, ale zaliczanych do tzw. grupy relatywnie ubogich. To mieszkańcy „biedańskiego obwarzanka”, który tworzą miejscowości Niedosyt, Podkreska i Chorowite.

Oni doświadczają biedy, ale trochę bardziej znośnej. Takiej, którą da się jeszcze jakoś załatać samemu, przenosząc skromny budżet z jednej kupki na drugą. To jak zapożyczanie się u samego siebie – kosztem zdrowia, uczucia sytości, poczucia własnej wartości. Może lodówka nie świeci na co dzień pustkami, ale nie wystarcza już na edukację dzieci. Może zdrowie dopisuje, ale codziennie ryzykujesz jego stan ubraniami niedostosowanymi do pory roku.

Sumując te wszystkie liczby, widzimy, że prawdziwa bieda w Polsce ma dzisiaj rozmiary aglomeracji na miarę Madrytu czy Toronto. To łącznie około 5 mln osób, które na różne sposoby i w różnym wymiarze doświadczają ubóstwa.

Jak żyją mieszkańcy Biedańska?
Dzieci mieszkające w Biedańsku uczą się w Szkole Zawodu, która ma ich przygotować na rozczarowania będące nieodłączną częścią ubóstwa. Swój świat malują wyłącznie szarymi kredkami. Korzystają tylko z zeszytów w linie, żeby swoje marzenia zapisywać pod kreską. Uczą się, jak radzić sobie z biedą, a nie rozwijać własne zdolności.

Chorych w Biedańsku leczy Szpital św. Cierpliwości. Wszyscy mogą wzywać wstawiennictwa tej patronki – nie tylko pacjenci, ale też personel. Telefon w recepcji zawsze jest wyłączony, żeby nie robić nadziei dzwoniącym, a najdłuższe kolejki obowiązują na zabiegi ortopedyczne, kardiologiczne i neurologiczne. Należą do nich nastawianie złamanego ducha, wszczepienie rozrusznika skołatanego serca oraz rekonstrukcja nerwów. Niezależnie od schorzenia, wszystkich obowiązuje ta sama recepta – „Dobre słowo raz dziennie na pusty żołądek”.

Wspierając Szlachetną Paczkę, przyczyniasz się do ograniczenia skali ubóstwa w Polsce. Każdy człowiek, który dzięki tej inicjatywie odzyska samodzielność i godność, to kolejny krok w walce z biedą. Twoja pomoc pozwala stanąć na nogi. To także bezcenne poczucie, że jest ktoś, kto interesuje się losem potrzebującej osoby.

Szlachetna Paczka to jeden z największych i najskuteczniejszych programów pomocowych w Polsce. Od ponad 20 lat docieramy z pomocą do najbardziej potrzebujących rodzin i osób samotnych z całego kraju. Do mieszkańców „Biedańska”. Jednak by dalej skutecznie działać i pomagać potrzebujemy Twojego wsparcia.

Wpłacając dowolną kwotę na Szlachetną Paczkę, uruchamiasz ciąg działań, które umożliwiają niesienie pomocy potrzebującym osobom w całej Polsce. Dziękujemy, że jesteś z nami.