Wypadek zniszczył życie mojego taty! Pomóż nam je obudować!

Pomocny, wspierający, troskliwy i czuły. Każdemu życzyłbym takiego tatę, jakiego mam ja, a właściwie miałem, bo od ponad roku Grzegorz, mój tata, jest cieniem siebie samego...

21 listopada 2019 roku – ten dzień zapamiętamy na zawsze. Nikt nie spodziewał się, że będzie to najgorsza data w życiu całej naszej rodziny. Ten dzień powraca do nas we wszystkich koszmarach, niezmiennie wywołując dreszcz przerażenia. Tata pracował jako pomocnik lakiernika, jak co dzień pojechał do pracy. Do domu jednak nie wrócił… Zdarzył się straszny, tragiczny w skutkach wypadek. W trakcie wykonywania obowiązków służbowych przygniotła go tylna burta naczepy od samochodu ciężarowego. Ten moment zmienił życie całej naszej rodziny...

Jedna dramatyczna chwila, a później 3 miesiące na oddziale intensywnej terapii, 3 miesiące codziennej walki o życie… Wreszcie tata wyszedł ze szpitala, jednak to nie oznaczało końca jego trudnej drogi, to właściwie początek... Konsekwencją wypadku jest czterokończynowy niedowład. Bez respiratora tata nie byłby w stanie oddychać. Chociaż żyjemy nadzieją, że stan taty wreszcie się poprawi, to los rzuca nam coraz to nowe przeszkody. Tata przeszedł zator płucny, bardzo niebezpieczny, jego życie wisiało na włosku...

Na szczęście wygląda na to, że to koniec dramatycznych chwil. Tata zaczął samodzielnie jeść oraz mówić, czuje się znacznie lepiej, poprawił się też jego stan psychiczny. Jednak wciąż jesteśmy na początku drogi, na której końcu mamy nadzieję zobaczyć sprawność.

Aktualnie ze względu na pandemię tata rehabilitowany jest w domu, ale wiemy, że to kropla w morzu potrzeb. Chcemy, by pojechał do specjalistycznego ośrodka rehabilitacyjnego, gdzie mógłby pracować ze sztabem wykwalifikowanych specjalistów nad tym, by był coraz sprawniejszy i samodzielny. Niestety, sama rehabilitacja jak i koszty opieki są bardzo wysokie.

Zarówno mama, ja, jak i mój młodszy brat chcemy zrobić wszystko, żeby tacie niczego nie zabrakło, jednak sami nie dajemy już rady… Mama opiekuje się tatą non stop, ja mam 19 lat, brat jest 2 lata młodszy i sami po prostu nigdy nie zdobędziemy tak ogromnych pieniędzy, by ratować naszego tatę. Dlatego w imieniu całej naszej rodziny – proszę z całego serca, pomóż nam!

- Kacper, syn Grzegorza