Chore serduszko, dwa miesiące rozłąki... Pomagamy Julkowi!

To miało być zwykłe badanie prenatalne. Szłam na nie pełna nadziei, nie dopuszczając do siebie myśli, że coś mogłoby być nie tak. Cisza w gabinecie nie zwiastowała nic dobrego. Czekałam, aż lekarz wreszcie zacznie mówić, ale czułam, że nie usłyszę nic dobrego. To wtedy dowiedziałam się, że Julek urodzi się z chorym serduszkiem... Byłam zdruzgotana. Nie pamiętam, jak dałam radę wrócić do domu. Czekałam na narodziny synka, zastanawiając się, czy będę w stanie mu pomóc, jednak lekarze uspokajali mnie. Jeśli tylko nie wystąpią powikłania, Julek będzie miał szansę rozwijać się, jak każde zdrowe dziecko. Pozostało mi czekać na dzień porodu, wierząc, że wszystko będzie dobrze...

Niestety, rzeczywistość okazała się brutalna. Julek przyszedł na świat z wadą serca pod postacią nieprawidłowych przepływów komorowo-tętniczych. Pierwsze dwa miesiące życia spędził w zimnych murach szpitalnych sal, a ja przez panująca pandemię nie mogłam go nawet odwiedzać. Mimo że przebywałam w tym samym szpitalu, dwa piętra wyżej, dzieliły nas mury nie do pokonania...

Przez 4 tygodnie stan Julka był bardzo ciężki, przeszedł w tym czasie zawał serca, tak naprawdę ledwo przeżył. Wciąż nawracające arytmie i problemy z oddychaniem powodowały, że trudno było lekarzom podjąć decyzję o wybudzeniu go ze śpiączki farmakologicznej.

Po dwóch miesiącach pełni nadziei, że w końcu rozpoczynamy wspólne, szczęśliwe życie opuściliśmy szpital. To wtedy po raz pierwszy jego tata miał okazję wziąć swojego synka na ręce i utulić. Tej chwili nie zapomnę już nigdy, wzruszenie nie miało granic...    

Nasz malutki synek, będąc w szpitalu, spędzał niezliczone godziny w wymuszonej pozycji. Wszystko to przełożyło się na deformację główki. Chcielibyśmy dać mu szansę, by jego główka miała piękny kształt, by nigdy nie dać powodu innym dzieciom do tego, by śmiali się z Julka. 

Chcemy dać naszemu dziecku szansę na jak normalniejsze i pełniejsze życie. Mimo że na co dzień nie będzie funkcjonował tak, jak inne dzieci to razem z jego tatą nie chcemy, żeby czuł się gorszy przez to, że będzie wyglądał inaczej niż inne dzieci. Bardzo prosimy o pomoc w uzbieraniu tych środków!

Joanna - mama Julka