„Mamo, nie martw się, przecież mi nic nie będzie” – to słowa, które rozrywają serce na miliony kawałków. Ratuj❗️

Krystian od dwóch lat skarżył się na ból nóg. Lekarze uspokajali, że to bóle wzrostowe. W maju 2025 roku bóle nóg i brzucha w okolicy żeber zaczęły się nasilać. Byliśmy wtedy daleko od domu, z Krystianem została jego starsza siostra. Na wiadomość o pogarszającym się stanie zdrowia naszego dziecka, w mgnieniu oka wróciliśmy z odległego końca świata.

Zawieźliśmy syna na SOR. Wykonano badania krwi. Lekarze jeszcze nic nie mówili. Działo się jednak coś złego. 19 maja poznaliśmy diagnozę – ostra białaczka szpikowa. Tym bardziej groźna, bo traktowana jako wtórna. Nasz syn cudem przeżył. Pacjenci z tak niskimi wartościami białaczkowymi przeżywają średnio dwa tygodnie.

Krystian przebywa w ścisłej izolacji. Odwiedzamy go w specjalnych fartuchach z maseczkami na twarzach. To obraz, który nie śnił się nam w najgorszych koszmarach. Nie możemy go przytulić, nie możemy pocałować. Każdy dotyk to dla niego ogromne ryzyko infekcji. A w tym stanie nawet katar może go zabić. 

Po pierwszych dwóch tygodniach leczenia chemioterapią poinformowano nas, że wykryto mutację jednego z chromosomów. To oznacza, że Krystian jest w najwyższym stopniu ryzyka nawrotu przebytej choroby. W tej sytuacji jedyną szansą na życie naszego syna jest przeszczep szpiku, który jest zaplanowany na 11 września. 

Gdy usłyszeliśmy te słowa z ust lekarza, zamarliśmy. Nie wierzyliśmy, że ten koszmar może być jeszcze gorszy. Mimo bólu, przez łzy w pełni się zmobilizowaliśmy. Zaczęliśmy szukać pomocy wszędzie, gdzie się da. 

Stan Krystiana stale się pogarsza. Chemioterapia z niszczycielską siłą atakuje organizm. Oprócz tego, że leki niszczą to, co złe, niszczą także to, co dobre i potrzebne. Odporność Krystiana jest krytycznie niska. Atakują go wszystkie wirusy, bakterie, choroby. 

Już dziś wiemy, że nasz syn nie wróci do szkoły przez co najmniej rok. Miał we wrześniu rozpocząć ósmą klasę. Musimy całkowicie zmienić tryb życia, przystosować dom do nowych potrzeb i zapewnić Krystianowi sterylne warunki.

Krystian wychował się w domu pełnym empatii. Do niedawna prowadziliśmy rodzinną fundację na rzecz pomocy zwierzętom. Syn stale nam pomagał. Dziś swoją siłą podnosi całą naszą rodzinę. Mówi do mnie „Mamo, nie martw się. Przecież mi nic nie będzie!”, a mi na te słowa zbierają się łzy w oczach – ze wzruszenia, z bólu, z bezsilności. 

Koszty związane z leczeniem, opieką medyczną, wyżywieniem czy środkami czystości są ogromne. Znaleźliśmy się w niezwykle trudnej sytuacji finansowej. Nie jesteśmy w stanie sprostać tym wydatkom. Dlatego zwracamy się z prośbą o wsparcie. Każda złotówka to nadzieja na życie. Błagamy, uratujcie nasze dziecko!

Rodzice