Chociaż tata leży w szpitalu, gdy słyszę kroki za drzwiami mam nadzieję, że to on... Pomocy❗️

3 kwietnia Maciek miał wypadek samochodowy, który w kilka sekund zmienił całe nasze życie. Mąż doznał szerokich obrażeń, z których najpoważniejszy jest bardzo mocny uraz głowy. Doszło do rozlanych uszkodzeń aksonalnych, które są najbardziej zaawansowaną postacią urazu zamkniętego.

W kwietniu 2021 roku mój mąż zachorował na chłoniaka DLBCL – chłoniak rozlany z dużych komórek B. Po szybkiej diagnozie i cyklach chemioterapii w okresie pandemii musiał sam mierzyć się z chorobą, jedynie przy wsparciu personelu medycznego. Dziś na szczęście nowotwór jest w remisji.

Gdy Maciek chorował na chłoniaka, nasza córcia Ola była w podstawówce. Dziś jest już licealistką. I sama chciałaby napisać coś od siebie:

Jako córka też chciałabym dodać kilka słów. Tak jak kilka tygodni temu myślałam o nowym laptopie albo o tym, jakim autem będę jeździć w przyszłości, tak teraz marzę tylko o tym, aby mój tata do nas wrócił. Cały i zdrowy. Marzę o tym, żebym mogła cofnąć się do tamtego jednego dnia i powiedzieć, żeby został w domu, zrobić cokolwiek, byle po prostu ten wypadek się nie wydarzył. Chciałabym usiąść z nim i obejrzeć ulubioną bajkę, którą zawsze oglądał ze mną, jak byłam mała. Mimo że mam świadomość tego, że leży w szpitalu, codziennie gdy słyszę kroki na klatce naszego bloku, gdy słyszę otwierające się drzwi do naszego mieszkania, mam nadzieje, że to właśnie mój tata, który wrócił do domu, aby uściskać swoją córkę.

W tej chwili Maciek potrzebuje intensywnej rehabilitacji i docelowo pobytu w specjalistycznym ośrodku rehabilitacyjnym. Maciek walczy, przetrwał dwie pierwsze krytyczne doby, 12 kwietnia wybudził się ze śpiączki po dziewięciu dobach i tu zaczyna się jego i nasza dalsza walka o powrót do zdrowia, rodziny i funkcjonowania w społeczeństwie. 

Prosimy o pomoc.

Żona Anna i córka Ola