Chciałabym kiedyś móc samodzielnie przytulić moje dziecko i powiedzieć: „Mama dała radę!”

Mam na imię Magda i jestem bardzo schorowana. Cierpię na niedowład kończyn dolnych w przebiegu mielopatii i radikulopatii lędźwiowej. Mam przyznany znaczny stopień niepełnosprawności i całkowitą niezdolność do pracy. 

Jestem też mamą wspaniałej dziewczynki i osobą leżącą, całkowicie zależną od pomocy innych. Każdy dzień to dla mnie walka – nie tylko z chorobą i bólem, ale też z bezsilnością, kiedy nie mogę być dla swojego dziecka taką mamą, jaką chciałabym być. Moja córeczka codziennie pyta mnie: „Mamo, kiedy mnie odbierzesz z przedszkola? Kiedy się ze mną pobawisz?”. To najtrudniejsze pytania, na które nie potrafię odpowiedzieć bez łez…

Zmagam się z poważnymi problemami neurologicznymi i kręgosłupa. Towarzyszy mi codzienny, silny ból głowy oraz ból w odcinku szyjnym i lędźwiowym. Mam problem nawet z utrzymaniem kubka w dłoni. Jestem stale na lekach przeciwbólowych, które tylko częściowo łagodzą cierpienie.

Dodatkowo cierpię na pęcherz neurogenny – jestem cewnikowana, co wiąże się z kolejnymi trudnościami i kosztami. Wymagam stałej opieki przy każdej, nawet najprostszej czynności. Mimo licznych konsultacji jestem odsyłana od jednego specjalisty do drugiego, od neurochirurga do ortopedy. Nikt nie chce podjąć się operacji. Ale ja się nie poddam. Chcę walczyć dla siebie, ale przede wszystkim dla mojej córeczki.

Codziennie przechodzę rehabilitację, która daje mi nadzieję na, choć minimalną poprawę. Niestety, to wszystko wiąże się z ogromnymi kosztami. Dlatego proszę o pomoc. Każda złotówka to dla mnie krok bliżej do sprawności, do mniejszego bólu… do tego, by kiedyś móc samodzielnie przytulić moje dziecko i powiedzieć: „Mama dała radę”.

Magda