Mam 20 lat i chłoniaka! To nie czas by umierać! Pomocy!

Plany, marzenia, ambicje i mnóstwo czasu na ich realizację... Wydawało mi się, że tak właśnie jest. Tak powinno być... Przecież mam tylko 20 lat. Życie mnie jednak brutalnie zweryfikowało, bo pojawił się w nim nieproszony gość - chłoniak. Nowotwór, któremu nawet nadałam imię Zenon. Dziwna to istota, bo beze mnie nie będzie istniał, a jednak chce mnie zabić… Ja z kolei bardzo chcę żyć, więc jego obecność jest mi mocno nie na rękę. Chcę jak najszybciej zakończyć ten toksyczny związek, ale to się, niestety wiąże z ogromnymi wydatkami. Dlatego proszę, pomóż mi pozbyć się tego drania.

Mój niechciany towarzysz jest nieobliczalny i piekielnie niebezpieczny, dodatkowo w IV stopniu złośliwości. Najwyższym z możliwych. Zaczęło się od coraz gorszych wyników krwi. Przez kilka miesięcy zwiedziłam wiele gabinetów lekarskich w poszukiwaniu przyczyny. Wreszcie odkryliśmy powiększony węzeł chłonny i zapadła decyzja o jego wycięciu i sprawdzeniu w badaniu histopatologicznym. 

Wkrótce po otrzymaniu diagnozy rozpoczęło się leczenie. Pięć serii chemioterapii, brak siły, żeby ponieść się z łóżka, przyglądanie się swojej własnej śmierci i ból. Ból, który sprawia, że wszystko dookoła przestaje mieć znaczenie. Ból, który powoduje, że zaczynasz się zastanawiać, czy aby śmierć nie byłaby w tym wszystkim lepszym rozwiązaniem. Przede mną jeszcze jeden cykl składający się z dwóch podań, a potem…

No właśnie. Wszystko zależy od badania PET, które wykonuje się po skończonej chemioterapii. Chemia to trucizna, która ma za zadanie zmniejszyć guza, nie zabijając mnie przy okazji. Następnie trzeba tego guza potraktować naświetlaniem. Do wyboru mam radioterapię albo protonoterapię. Ta pierwsza jest refundowana, ale dużo bardziej szkodliwa i niekorzystna dla organizmu (z uwagi na położenie guza blisko serca) niż protonoterapia, będą leczeniem nowocześniejszym i precyzyjniejszym, tj. pozwalającym uratować więcej zdrowych komórek.

Niestety - ta metoda dostępna jest jedynie w niemieckim Heidelbergu bądź w czeskiej Pradze, a przez co nierefundowana i kosztująca przynajmniej kilkadziesiąt tysięcy euro. Pełen zakres leczenia oraz precyzyjną wycenę otrzymam dopiero po badaniu PET. Pieniądze jednak muszę zacząć zbierać już teraz. Dlatego założyłam tę zbiórkę, opowiadam o swojej chorobie, pokazuję zdjęcia ze szpitala i proszę o pomoc… Leczenie powinno zacząć się w połowie września.

Wiele osób uważa rok 2020 za najokrutniejszy i najbardziej nieprzewidywalny od kiedy pamiętają. Ja, powiem szczerze, też inaczej go sobie wyobrażałam jeszcze rok temu. Słyszałam o siepomaga, trudno nie słyszeć, ale do głowy mi nie przyszło, że znajdę się tutaj po tej drugiej stronie. Że będę musiała publikować link do zbiórki i prosić obcych ludzi o wsparcie. Nie mam jednak wyjścia, za bardzo chcę żyć. Za bardzo chcę zrobić jeszcze coś dobrego...

Maja