Pomóż nam spełnić marzenie naszego dziecka! Brakuje już tak niewiele...

Już w czwartym miesiącu ciąży dowiedzieliśmy się, że Mikuś nie urodzi się zdrowy. Byłam młodą mamą, nasze życie miało się całkowicie zmienić. Ta informacja bardzo na mnie wpłynęła, ale szybko zrozumiałam, że cały mój strach przed nieznanym muszę przekuć w siłę do walki o jak najlepszą przyszłość naszego synka! 

Wiedzieliśmy, że Miki urodzi się bez kości strzałkowej. On rozwijał się pod moim sercem a ja szukałam podobnych do niego przypadków, a później kontaktu do najlepszych specjalistów. Gdy powitaliśmy Mikusia na świecie obiecaliśmy mu, że zrobimy wszystko, by w przyszłości był sprawnym człowiekiem. Ta misja towarzyszy nam każdego dnia. 

Gdy synek miał 8 miesięcy udaliśmy się z nim na pierwszą konsultację pod kątem przeprowadzenia najważniejszej z operacji. Specjalista powiedział, że musi się ona odbyć, gdy Mikuś będzie miał 1,5 roku, maksymalnie 2-latka, bo wtedy będzie miał największe szanse na sprawność. 

Dzięki pomocy wielu wspaniałych ludzi to się udało. Nasz synek przeszedł z powodzeniem bardzo skomplikowaną operację zdeformowanej nóżki, miał założony aparat Ilizarowa do wydłużania kończyny, a następnie przeszedł intensywną rehabilitację. 

Dziś Mikołaj jest już nastolatkiem. Jest bardzo wysportowany, osiąga niesamowite sukcesy w tenisie stołowym. Jest wspaniałym dzieckiem i cudownym starszym bratem. Jego niepełnosprawność w żaden sposób nie definiuje jego wartości, jesteśmy z niego niesamowicie dumni. 

Niestety różnica między zdrową a chorą nogą jest już bardzo duża, obecnie wynosi 5,5 centymetra. Miki wymaga kolejnej operacji wydłużania kończyny. Większość środków mamy już odłożone na ten cel, jednak jeszcze trochę brakuje do uzbierania całej kwoty… 

Dodatkowym kosztem, z którym będziemy musieli się zmierzyć, jest opłacenie pobytu w Warszawie po operacji, gdy syn będzie miał prowadzoną rehabilitację, by jak najszybciej wrócił do sprawności. Koszta są ogromne, dlatego znów musimy prosić o pomoc!

Ostatnio Miki przyszedł do nas i powiedział, że nie może się doczekać, aż w końcu będzie miał równe nogi. Jego marzeniem jest założenie korków do gry w piłkę i zagranie meczu z kolegami… Niezwykle nas to rozczuliło – bo on nie boi się bólu, operacji, ciężkiej rehabilitacji. Pragnie żyć jak jego rówieśnicy, bez ograniczeń. Prosimy, pomóż nam spełnić jego marzenie!

Rodzice Mikołaja