Onkologia zamiast szkoły❗️Jestem Olek, mam 17 lat, drugą wznowę i OSTATNIĄ szansę na życie... Proszę, pomóż mi❗️

Mam tylko 17 lat… Jestem tu, bo boję się jednego - tego, że mogę nie dożyć swoich osiemnastych urodzin. Kiedy zachorowałem na złośliwy nowotwór kości, miałem zaledwie 10 lat. Walczę, bo nie chcę się pożegnać z rodziną i przyjaciółmi, chcę wyzdrowieć i wrócić do domu... Do tego jednak potrzebuję Twojej pomocy, bo choroba wróciła po raz drugi...

Mam na imię Olek, chodzę do trzeciej klasy technikum i uczę się, aby zostać technikiem informatykiem. Interesuję się kosmosem i programowaniem. Chciałbym zostać inżynierem komputerowym, żeby projektować sieci komputerowe. To zawsze było marzenie. Boję się, że choroba zabierze mi także to...

Walczę już 7 lat. Zachorowałem w 2018 roku. Najpierw zaczęła boleć mnie noga. Kulałem, nie mogłem chodzić. Mama zabrała mnie do lekarza, gdzie przeszedłem serię badań... Kiedy usłyszałem, że w lewej stopie znaleziono guz, nie zdawałem sobie sprawy, że to coś poważnego... Nie sądziłem, że w tej chwili żegnam na zawsze beztroskie dzieciństwo i zaczynam nowe, pełne bólu, strachu...

Kiedy wylądowałem w szpitalu i zacząłem leczenie, czułem głównie złość, że muszę tu być. Teraz nie czuję już złości, czuję strach, bo wiem już, jak straszna i agresywna jest moja choroba. Mięsak Ewinga – złośliwy nowotwór kości. Chemioterapia, wyniszczające leczenie, szpitale zamiast szkoły, strach zamiast marzeń... Wycięto mi kawałek kości w nodze i wstawiono implant. I w końcu koniec. Myśleliśmy, że wygrałem, przez 3 lata było naprawdę dobrze. A potem choroba wróciła. Badanie kontrolne wykazało zmianę nowotworową w płucach...

Kiedy dowiedziałem się o wznowie, płakałem z bezsilności, bo czułem, że cała moja walka poszła na marne. Kiedy jednak zobaczyłem, w jakim stanie jest moja mama, wiedziałem, że muszę ogarnąć się i walczyć... Była zrozpaczona. Nigdy jej takiej nie widziałem. Powiedziałem jej, że wznowa to nie koniec świata, że może nowotwór jest silny, ale ja będę silniejszy... Przeszedłem operację i kolejne kursy chemioterapii. 

Znowu przez chwilę było dobrze... Skończyłem podstawówkę, zdałem egzaminy, poszedłem do technikum, poznałem nowych przyjaciół. Byłem w remisji blisko 5 lat. Powoli zapominałem o chorobie. Niestety ona nie zapomniała o mnie... W ostatnich tygodniach zacząłem się skarżyć na mocny ból w prawej nodze oraz drętwienie stopy. PET TK i biopsja potwierdzili moje najgorsze obawy: nowy przerzut w kości miednicy. Stało się to, czego się baliśmy wszyscy: drugi nawrót choroby. 

Lekarze podjęli decyzję, żeby pilnie zacząć naświetlanie guza, by zmniejszyć jego nacisk na nerw, bo to on jest przyczyną bólu. A tylko po tym zacznie się chemioterapia. Wiem, że muszę to przejść po raz kolejny, chociaż jest mi ciężko. Po raz kolejny musimy też zebrać pieniądze, żeby zapłacić za leczenie, które może uratować moje życie. Ale jego koszt jest ogromny. A ja i moja rodzina nie jesteśmy w stanie sami unieść tego ciężaru… Wcześniej o pomoc prosiła mama, teraz poprosiłem ją, bym mógł zrobić to sam.

Wiem, że każdy ma swoje problemy, ale bez Waszej pomocy po prostu mi się nie uda. Nie chcę już żyć tylko strachem. Tęsknię za zwykłym życiem nastolatka. Za przyjaciółmi, za wyjazdami na koncerty, za wyjściami na miasto. Za randkami z dziewczynami, za imprezami, za planami na przyszłość. Za tym wszystkim, co choroba mi odebrała.

Błagam Cię, pomóż mi. Pomóż mi zatrzymać tę chorobę, zanim ona zatrzyma moje życie. Pomóż mi wrócić do świata, do którego tak bardzo tęsknię. 💔

Olek