Onkologia zamiast szkoły❗️Jestem Olek, mam 17 lat, drugą wznowę i OSTATNIĄ szansę na życie... Proszę, pomóż mi❗️

Z ogromnym bólem żegnamy Aleksandra...

Miał zaledwie 17 lat. Przez ostatnie lata toczył nierówną walkę z mięsakiem Ewinga. Przeszedł niejeden cykl chemioterapii, znosił ból, długie hospitalizacje i chwile, w których nadzieja mieszała się ze strachem. Bywały momenty wytchnienia, kiedy wydawało się, że choroba ustępuje. Niestety wracała.

A jednak on pozostawał światłem dla innych. Łatwo nawiązywał kontakt z wolontariuszami, rozmawiał z każdym chorym, który potrzebował, by po prostu go wysłuchać... Potrafił żartować, potrafił słuchać. A czasem wystarczało po prostu usiąść obok niego podczas zabiegów. Milcząca obecność znaczyła dla niego tyle samo, co słowa.

Marzył o przyszłości... Chciał po prostu żyć. Dane mu było przeżyć zaledwie 17 lat.

Odszedł w Ukrainie 24.11.2025, w domu, blisko rodziny. Pozostawił po sobie ciszę, której nie da się wypełnić, i światło, którego nie da się zgasić. 

Żegnaj, wojowniku i do zobaczenia w lepszym świecie, bez bólu i cierpienia...