Udar niedokrwienny zabrał jej zdrowie, spokój i radość życia... Pomóż babci Renacie!

2025 rok całkowicie odmienił nasze życie. To wtedy moja ukochana babcia przeszła poważny udar niedokrwienny mózgu. Uszkodzeniu uległa prawa półkula – ta, która odpowiada za ruch, orientację przestrzenną i świadomość. Od tamtej chwili nic już nie jest takie samo…

Babcia przez całe życie była osobą ciepłą, odpowiedzialną i pomocną. Dziś nie chodzi samodzielnie. Upada, nie kontroluje swojego ciała, nie rozpoznaje bliskich. Czasami myli osoby zmarłe z żyjącymi, innym razem milczy przez wiele godzin lub mówi do siebie. Nie potrafi sama jeść, traci na wadze, a jej ciało słabnie z dnia na dzień.

Często jest przestraszona i zagubiona. Patrząc na nią, serce pęka, bo udar zabrał jej zdolność funkcjonowania, a wraz z nią spokój i radość życia. Udar zabrał jej samodzielność, ale wciąż możemy walczyć o to, żeby miała bezpieczeństwo, godność i jak najlepszą opiekę.

Dzięki ogromnej dobroci ludzi o wielkich sercach babcia mogła przebywać w ośrodku opiekuńczym, a ostatnio przenieśliśmy ją do innego. Warunki są tam dużo lepsze niż wcześniej, na miejscu dostępny jest lekarz, pielęgniarki, rehabilitanci oraz specjaliści, którzy na bieżąco czuwają nad jej stanem. Dla osoby w takim stanie jak babcia to ogromnie ważne, bo wymaga ona stałej opieki i nadzoru przez całą dobę.

Oprócz rehabilitacji ruchowej babcia ma również zajęcia wspierające funkcje poznawcze. Są potrzebne, żeby jak najdłużej utrzymać ją w takim stanie, w jakim jeszcze jest – żeby nie doszło do całkowitego wycofania, pogorszenia kontaktu i dalszej utraty sprawności. Gdyby nie codzienna rehabilitacja, opieka i ćwiczenia, bardzo prawdopodobne, że babcia stałaby się osobą leżącą. Każdy dzień pracy specjalistów pomaga utrzymać to, co jeszcze udało się zachować.

Niestety koszty tej opieki są ogromne. Sam pobyt w ośrodku kosztuje około 8000 zł miesięcznie. Do tego dochodzi codzienna rehabilitacja – około 1400 zł miesięcznie, leki, środki pielęgnacyjne, wizyty specjalistów, opieka psychiatryczna, logopeda i zajęcia poznawcze.

Nasza rodzina przez wiele miesięcy próbowała radzić sobie sama, ale dalsze finansowanie pobytu, leczenia i rehabilitacji staje się coraz trudniejsze. A przerwanie tych działań oznaczałoby dla babci ogromne ryzyko pogorszenia stanu. Dlatego proszę o dalsze wsparcie. Chcielibyśmy zebrać środki przynajmniej na najbliższe 2–3 miesiące pobytu babci w ośrodku, rehabilitacji i opieki specjalistycznej.

Babcia całe życie była oparciem dla innych. Pomagała, wspierała, nigdy nie odwracała się od ludzi w potrzebie. Dziś to ona potrzebuje naszej pomocy, naszej wiary i serca. Proszę, pomóż mi jeszcze raz zawalczyć o jej przyszłość, o jej zdrowie, o odrobinę spokoju i godności. Nie pozwólmy, by lata troski o innych skończyły się samotną walką z chorobą. Z całego serca dziękuję za każde wsparcie, każdą złotówkę i każde dobre słowo. Wierzę, że dobro, które damy Babci dziś – kiedyś wróci do każdego z nas.

Karol, wnuk Renaty