Straszny wypadek uwięził mojego męża we własnym ciele! Pomóż mi zapewnić mu lepsze jutro!

Mieliśmy ze Staszkiem wszystko – wspólne życie, wspaniałą trójkę dzieci, ciepły dom, rodzinę, pracę, przyjaciół. Wymienialiśmy się obowiązkami, dzieliliśmy radościami i trudnościami. Niespodziewanie w pewnym momencie życie, które spokojnie toczyliśmy, rozsypało się jak domek z kart… Nieszczęśliwy upadek ze schodów niemal odebrał Staszkowi życie!

Nigdy nie zapomnę tego dnia. Uraz głowy był tak silny, że konieczna była natychmiastowa operacja. Podczas zabiegu lekarze musieli usunąć część mózgu męża. Staszek miał wtedy tylko 52 lata. Wygrał walkę o to, co najcenniejsze, nie umarł, ale nasze życie się skończyło. 

Mój mąż nie wie co się z nim dzieje, czasem zastanawiam się, czy wie kim jestem. Jest osobą w pełni zależną od pomocy osoby trzeciej. Od ponad dwóch dekad to ja sprawuję nad nim całodobową opiekę – karmię, myję, przewijam, otaczam miłością i troską. Poświęciłam mu się w całości, przecież nie mogłabym go zostawić!

Nie chcę narzekać, wiem, że inni ludzie doświadczają o wiele gorszych tragedii, sama mimo niskiej emerytury, staram się wspierać najbardziej potrzebujących. Niestety, dziś muszę prosić o pomoc. Dzięki pomocy dobrych ludzi mamy podnośnik, który bardzo ułatwia nam codzienność, ale niestety muszę zakupić dla Staszka nowe łóżko rehabilitacyjne dostosowane do jego potrzeb. Cena jest zatrważająca… 

Nie jest mi łatwo prosić o pomoc, ale niestety nie mam innej możliwości. Wszystko, co mam przeznaczam na najpilniejsze potrzeby – pieluchy, leki, wizyty u specjalistów i utrzymanie domu. Przy stałych wydatkach ciężko mi odłożyć na nowe łóżko. Dlatego z całego serca proszę o wsparcie. Każda wpłata daje mi nadzieję na łatwiejszą i bardziej komfortową przyszłość dla Staszka!

Edwarda, żona