Trzy latka to nie wiek, by umierać❗️Ratujemy życie małego Władka❗️

Nie wiem, ile razy już czytałam widniejącą na dokumentach mojego dziecka diagnozę. Dziesiątki czy setki? Jednak za każdym razem, kiedy docieram do słów "ostra białaczka limfoblastyczna" całe moje ciało pokrywa dreszcz...

Choroba naszego dziecka sprawiła, że świat się zawalił, ale to, z czym zmagamy się teraz jest jeszcze gorsze. Dziś mamy wrażenie, że z każdym dniem odkrywamy nowe oblicze piekła... Jednak choć strach jest paraliżujący to nie możemy się poddać. Walczymy o najwyższą stawkę – życie naszego synka!

Nigdy nie zapomnimy dnia, w którym Władzio otrzymał diagnozę - ostra białaczka limfoblastyczna. Miał wtedy zaledwie 8 miesięcy... To było straszne. Czuliśmy się, jakby ktoś w jednej chwili wyrwał nam serce i pozbawił wszelkiej radości... 

Natychmiast rozpoczęliśmy leczenie w naszej ojczyźnie - w Kazachstanie. Przez długie tygodnie synek dzielnie znosił mocne dawki chemii. Mieliśmy mnóstwo obaw i lęków, jednak dzięki dużemu doświadczeniu lekarzy pojawiła się także nadzieja. W końcu po wielu tygodniach ciężkiej walki usłyszeliśmy to, na co tak bardzo czekaliśmy – choroba zahamowała rozwój! Nie jestem w stanie opisać szczęścia, jakiego wtedy doznaliśmy. Mogliśmy wrócić do domu, rodziny, przyjaciół i cieszyć się normalnym życiem! 

Niestety, do czasu... 

6 miesięcy później nasz koszmar powrócił... Złe wyniki badań spowodowały, że straciliśmy grunt pod nogami i znów znaleźliśmy się na życiowym zakręcie. 

Zaczęliśmy rozpaczliwie szukać pomocy dla naszego dziecka. Tym razem ratunek znaleźliśmy w specjalistycznej klinice w Turcji. By pokonać chorobę, spakowaliśmy się i już w kolejnych dniach rozpoczęliśmy leczenie w tamtejszym szpitalu. 

Władzio przeszedł dwa bloki chemioterapii, po których lekarze przeprowadzili przeszczep szpiku kostnego, którego jako matka - mogłam być dawcą. Po zabiegu przez kolejne 9 miesięcy przebywaliśmy w Turcji pod stałą opieką lekarzy. To był niesamowicie ciężki czas dla całej naszej rodziny. To była droga pełna wzlotów i upadków, płonącej i gasnącej nadziei. Emocjonalny rollercoaster, który zdawał się nie mieć końca...

Władzio długo dochodził do siebie. I kiedy w końcu nadszedł dzień, w którym wyniki kontrolne okazały się dobre - nie mogliśmy przestać płakać ze szczęścia. Czuliśmy, jak nasze życie znów nabiera barw. Pełni radości i nadziei na lepsze jutro, mogliśmy wrócić do domu, do Kazachstanu. 

Niestety, po 5. miesiącach – los po raz kolejny zrzucił na nas ciężkie próby. Stan naszego synka diametralnie się pogorszył, a wyniki krwi okazały się bardzo słabe. Bez zastanowienia wróciliśmy do szpitala, gdzie syn przeszedł szereg badań, w tym punkcję szpiku, aby sprawdzić jego funkcjonowanie. Oczekiwanie na wyniki było dla nas ogromnym stresem... Pamiętam, jak umieraliśmy wtedy ze strachu i gorliwie się modliliśmy, aby choroba się zatrzymała. Niestety, nasz przeciwnik okazał się silniejszy i po raz kolejny pokazał nam nowe oblicze piekła. 

Obecnie nasz malutki synek potrzebuje kolejnego przeszczepu szpiku kostnego. Rozpoczęliśmy już leczenie – chemioterapię oraz oczekujemy na znalezienie dawcy szpiku, ponieważ ja po raz drugi nie mogę nim zostać. 

Jesteśmy przerażeni... Bo liczy się czas! Choroba z każdą sekundą zabiera siły naszego dziecka, a strach o jego zdrowie całkowicie nas paraliżuje. Leczenie jest bardzo kosztowne, a my stając po raz trzeci do walki - nie mamy już środków finansowych... 

Jesteśmy zrozpaczeni, dlatego ze łzami w oczach błagamy Wam o wsparcie...

Mama

➡️ Zobacz filmiki, które łamią serce: 

➡️ Licytacja dla Władzia! 💚 (opens a new tab)

Pewne walki przegrane są tylko pozornie, bo dobra, które poszło w świat, nie da się zatrzymać! Olek, (opens a new tab) dzielny wojownik jest tam, gdzie nie ma już cierpienia. Dopinguje jednak inne dzieci w ich walce o zdrowie i życie. Decyzją jego rodziców oraz Zarządu Fundacji Siepomaga, część niewykorzystanych środków zostaje przekazana Władkowi, aby wesprzeć jego ciężką walkę. W związku z tym zmniejszamy kwotę do zebrania i walczymy dalej.