Ostatnia szansa na sprawność! Nie pozwól, by przepadła!

Kilkanaście lat ciężkiej pracy może zwyczajnie przepaść. Cierpienie, rehabilitacja i zaangażowanie pójdzie na marne, jeśli nie zareagujemy na czas. Mój syn walczy o szansę na sprawność i samodzielność. A ja jedyne, co mogę zrobić to prosić o pomoc, bo sama nie mam szans go ratować! 

Kacper choruje właściwie od zawsze - mózgowe porażenie dziecięce zdiagnozowano u niego, kiedy miał zaledwie 7 miesięcy. Wtedy trudno było przewidzieć wszystkie skutki choroby. Lekarze mówili o możliwościach, ale też o ograniczeniach, które mój syn spotka na swojej drodze… W pewnym momencie dotarło do mnie, jak wiele choroba zmieni w naszej rzeczywistości… To było jak potężny cios, ale jak każda matka nie miałam innego wyboru - musiałam się podnieść i ruszyć w poszukiwaniu ratunku dla mojego dziecka. 

To była trudna i długa droga. Wiele godzin na sali rehabilitacyjnej, kolejne konsultacje, chwytanie się każdej możliwości. Kacper jeszcze daje radę poruszać się przy pomocy kul łokciowych, balkonika i wózka inwalidzkiego, ale nie wiem, czy postęp choroby nie odbierze mu tych możliwości już na zawsze! 

Wszystko było już przygotowane - operacja została zaplanowana na lipiec tego roku, a my czekaliśmy na ten termin pełni nadziei, bo zupełnie nieoczekiwanie, stan stóp Kacpra zaczął się pogarszać. Z dnia na dzień było coraz gorzej, a postawienie kroku zaczęło sprawiać coraz większy ból. Perspektywa kilku miesięcy oczekiwania była dla nas trudna, ale wtedy nie spodziewaliśmy się takiego ciosu. Kilka tygodni temu dowiedziałam się, że przeprowadzenie operacji w tym terminie jest niemożliwe, a na kolejny możemy czekać nawet kilka lat! 

Co mam powiedzieć mojemu dziecku, które każdego dnia pokonuje kolejne bariery? Czy można przygotować się ot tak na lata cierpienia i niepewność? Nie chcę do tego dopuścić, nie mogę na to pozwolić! 

W momencie, gdy pojawiła się możliwość przeprowadzenia nierefundowanej operacji w odpowiednim terminie, do mojego serca wróciła nadzieja… Niestety, leczenie dające mojemu synowi szansę na sprawność zostało wycenione na kwotę, której nie mam szans zdobyć. Muszę prosić o wsparcie! 

Wychowuję Kacpra samodzielnie. Razem z nim, ramię w ramię, pokonujemy kolejne przeciwności, ale w tym momencie trafiliśmy na mur. Wiem, że zburzenie go jest możliwe tylko pod jednym warunkiem - jeśli każdy z Was zdecyduje się na najmniejszy gest wsparcia dla mojego syna. On bardzo zasługuje na tę szansę, a ja zrobię wszystko, by mu ją podarować.