"To nie czas się żegnać, córeczko..." – tylko tydzień, by uratować życie Marysi!

Marysia umiera na naszych rękach. Na własne oczy widzimy, jak nowotwór niszczy jej ciało, jak odbiera nam ją kawałek po kawałku! Guz mózgu to potwór, który codziennie wysysa z niej życie. Patrzymy w pełne ufności oczy naszej córeczki i wiemy, że musimy zrobić wszystko, by ją uratować. Nie możemy czekać na dzień, w którym nadejdzie koniec. Dzień, w którym lekarze powiedzą nam, że czas się z nią żegnać...

Gdyby trzeba było, po życie dla Marysi pojechalibyśmy i na koniec świata. Leczenie ostatniej szansy znaleźliśmy w klinice w Rzymie na tamtejszym oddziale neuroonkologicznym wyspecjalizowanym w leczeniu tego rodzaju nowotworów. Lekarze czekają na nas, leczenie można rozpoczynać już teraz. Pod jednym warunkiem – najpierw trzeba zapłacić olbrzymie pieniądze. Poprosić to za mało, my błagamy, pomóż nam ratować Marysię!

Kiedy widzisz jak twoje dziecko cierpi, najchętniej wziąłbyś cały ten ból na siebie, zamieniłbyś się z nim. Gdyby tylko było można… Niestety – w rzeczywistości pozostaje Ci bezsilność, widok cierpienia osoby, którą kochasz najbardziej na świecie i wiara w to, że ratunek nadejdzie na czas.

Przez 6 miesięcy choroba ogołociła nasze dziecko niemal ze wszystkiego – z dziecięcej beztroski, z uroczych blond włosków, z normalności… Zaczęło się w kwietniu. Marysię bolał brzuszek. Stała się markotna, bez energii, często pokazywała rączką, gdzie boli. Badania u pediatry nic nie wykazały. Zapisaliśmy ją do gastrologa. Diagnoza? Refluks żołądka. Dostaliśmy kilka zaleceń, receptę na syrop i pojechaliśmy do domu. Nikt nie pomyślał, żeby przyczyny szukać w jej główce. W tym czasie guz mózgu rósł w siłę, stan Marysi, zamiast poprawiać, pogarszał się.

W końcu nasza córeczka została skierowana na szczegółowe badania neurologiczne – badania, na których miała być jedynie chwilę. Ta chwila trwa do dziś, bo Marysia ze szpitala jeszcze nie wyszła. Wykryto guza mózgu – rdzeniak zarodkowy, Medulloblastoma anaplastyczna. Nazwę tej choroby trudno jest nawet wypowiedzieć, a co dopiero z nią walczyć. A Marysia walczy – codziennie od pół roku.

Trzeba było działać szybko! Lekarze natychmiast podjęli decyzję o operacji. Kiedy zabrano Marysię na blok operacyjny, zostaliśmy sami na szpitalnym korytarzu – my i przerażający strach o życie własnego dziecka. Wydawało się, że każda minuta trwa godzinę… Lekarzom udało się wyciąc większość guza. Niestety – zostały dwa 3-milimetrowe punkty na pniu mózgu. Kolejny cios – guz Marysi to nowotwór o wysokim poziomie złośliwości, ze skłonnością do przerzutów.

Czujemy na plecach oddech śmierci. Na główce naszej córeczki codziennie widzimy długą bliznę na jej małej główce. Marysia leży na małym szpitalnym łóżeczku w jednej z sal oddziału onkologii. Jest blada, nie ma już prawie sił…

Po operacji przeszła 2 cykle chemioterapii. Całe dnie spędzamy w szpitalu. Raz jesteśmy na oddziale intensywnej terapii, następnie na onkologii, później znów intensywna terapia i tak na zmianę. Marysia jest wprowadzana w stan śpiączki farmakologicznej. Guz sieje spustoszenie – pojawiają się problemy neurologiczne. Marysia ma drgawki, czasem traci wzrok, ma problemy z oddychaniem.

Cierpienie własnego dziecka boli tak mocno, że twoje serce rozpada się na kawałki! Nasze są w strzępach. Marysia musi trafić na oddział neuroonkologii.  Po wielu konsultacjach na całym świecie, szpital Bambino Gesu w Rzymie zadeklarował, że przyjmie Marysię, a tamtejsi lekarze rozpoczną leczenie, którego do tej pory nie było – megachemioterapię z autologicznym przeszczepieniem hematopoetycznych komórek macierzystych.

Jesteśmy w trakcie trzeciej chemioterapii w Polsce. Kolejną możemy zacząć już we Włoszech. Żeby tak się stało, w ciągu tygodnia trzeba zapłacić za leczenie i transport medyczny do Włoch.

Ze strachem patrzymy na zegarek, a upływający czas przeraża coraz mocniej. Tu chodzi o życie naszego dziecka – o najważniejsze, co mamy. Błagamy Cię, pomóż nam dostać się tam, gdzie czeka ratunek dla Marysi.

–Rodzice