Czasami do szczęścia potrzeba tak niewiele. Pomóż zebrać na nowy wózek dla Adriana!

Jestem Adrian i mam 20 lat. Nigdy nie byłem zdrowy i to się już nie zmieni do końca mojego życia. Często drobiazgi, na które zwykli ludzie pewnie nie zwracają szczególnej uwagi, jak na przykład nierówny chodnik albo zbyt wysoki krawężnik, stanowią dla mnie barierę nie do pokonania. Mój stary wózek, którym mogłem się poruszać, odmówił właśnie współpracy. Bez nowego zostanę na zawsze zamknięty w czterech ścianach domu...

Od urodzenia choruję na mózgowe porażenie dziecięce z niedowładem nóg. Taki na dzień dobry otrzymałem prezent od losu. Diagnoza lekarzy była dla całej mojej rodziny szokiem i trudno było się z tym pogodzić. Każdy starał się pomagać, jak mógł, zabierał na zajęcia rehabilitacyjne i terapie. Spędziłem niezliczoną ilość godzin w specjalistycznych gabinetach i na salach terapeutycznych. Wiele dzięki temu udało się z mojej sprawności uratować, ale mimo wszystkich tych zajęć i ćwiczeń nie postawiono mnie na nogi.

Mieszkam razem z babcią, która pomaga mi w codziennych obowiązkach i wozi mnie do szkoły. Nasza sytuacja finansowa nie pozwala mi na zakup nowego wózka inwalidzkiego, który jest mi bardzo potrzebny. Moja choroba jest nieuleczalna i postępuje z wiekiem. Bez ciągłej rehabilitacji postępuje u mnie spastyka, a przez źle dopasowany wózek, pojawiają się bóle bioder i kręgosłupa. Chciałbym mieć wygodny wózek, abym nie musiał odczuwać bólu. 

Wózek da mi nadzieję i możliwości. Da mi wiarę, że moje życie może mieć jeszcze wyzwania, których z chęcią się podejmę. Swojej choroby i niepełnosprawności jednak nie przeskoczę, chociaż bardzo bym tego chciał. Nie wiem jakbym funkcjonował bez mojej babci, ale muszę mieć świadomość, że ona jest tylko człowiekiem. Z każdym dniem ma coraz mniej sił i w pewnym momencie zmęczone ciało po prostu powie dosyć… Dlatego proszę o pomoc! Proszę o wsparcie. Sami nie damy sobie rady!

Adrian