Adrianna Garbarczyk, 2 latka

Nasza córeczka od wczesnego dzieciństwa mierzyła się z trudnościami. Z początku nie domyśliliśmy się, z czym mamy do czynienia. Widzieliśmy sygnały, ale nie dostrzegliśmy ukrytych zależności.

Rozwój motoryczny Adusi był opóźniony. Zaczęła chodzić dopiero, gdy skończyła dwa latka. Później kręciła się wokół własnej osi lub chodziła w kółko, miała zaburzenia snu, była zafascynowana przedmiotami o okrągłym kształcie. To wszystko w końcu doprowadziło nas do diagnozy – spektrum autyzmu. Chodu Adusi nadal nie można określić jako stabilnego. Gdy traci równowagę i się przewraca, bardzo się frustruje. Wciąż nie mówi. Posługuje się pojedynczymi słowami, lecz nie można tego określić mową. Jest nadwrażliwa na światło i dotyk. Nie lubi być przytulana, lecz jednocześnie potrzebuje kołdry obciążeniowej. Zburzenie rutyny powoduje u niej niepokój i sprawia, że córeczka nie chce już kończyć zaczętej czynności.

Adusia pozostaje pod opieką logopedy, neurologopedy, psychologa i fizjoterapeuty. Chcemy jej zapewnić jak najwięcej zajęć, które wspomogą jej rozwój i dadzą szansę na to, że w przyszłości będzie bardziej samodzielna. Będziemy wdzięczni za każdą pomoc!

Rodzice Adrianny