Nowy wózek to moje marzenie o samodzielności! Obecny pogarsza mój stan... Pomóż!

Jestem w stanie głębokiej depresji i nie wiem, co dalej ze mną będzie. Stoję pod ścianą, krzyczę i błagam o pomoc. 

Mam dopiero 37 lat i nie potrafię pogodzić się z moją sytuacją. Operacja kręgosłupa, która miała mi pomóc, przyniosła niespodziewane komplikacje. Stałam się osobą niepełnosprawną, która nie wie, jak znów zacząć żyć.

W wyniku powikłań mam niesprawne nogi oraz dysfunkcję ręki. Na co dzień poruszam się na wózku rehabilitacyjnym, który niestety tylko pogarsza mój stan. Nie jest dla mnie odpowiedni, przez co uszkadzam sobie kręgosłup w odcinku szyjnym. Blokuje mi się ręka i nie mogę funkcjonować praktycznie w ogóle. Według zaleceń neurologa powinnam jak najszybciej zamienić obecny wózek na specjalistyczny. 

Nie mogę poruszać się sama w domu oraz na zewnątrz. Nie mogę wyjechać samodzielnie na spacer czy cokolwiek załatwić. Obecnie mogę korzystać tylko z jednego pokoju. Czasami czuję się w nim jak więzień w czterech ścianach. Chciałabym po prostu znów móc samodzielnie ugotować obiad czy skorzystać z toalety.

Jestem samotnie wychowującą mamą wspaniałej 15-latki. Moja córeczka każdego dnia stara się otoczyć mnie odpowiednią opieką. Wspiera mnie z całych sił, ale to jeszcze dziecko. Nie chcę, by swoje młodzieńcze lata spędziła tylko i wyłącznie na opiekowaniu się mamą.

Sytuacji nie ułatwia fakt, że choruję również na astmę i cukrzycę. W dodatku niedawno przeszłam konizację dysplazji szyjki macicy nowotworowej. Nasze życie nigdy nie należało do łatwych... 4 lata temu nasz dom stanął w ogniu. To był koszmar! Straciliśmy dosłownie wszystko, jednak dzięki ludziom dobrej woli i ich pomocy, udało nam się częściowo odbudować dom.

Chciałabym być po prostu znów samodzielna. Specjalistyczny wózek to jedyne rozwiązanie. Marzę o tym, by w końcu poruszać się bez ograniczeń. 

Uzyskałam częściowe dofinansowanie, jednak brakująca kwota i tak przekracza moje możliwości finansowe. Czasem nie starcza nam na życie, czasami muszę rezygnować z leków. Uzbieranie kilku dodatkowych tysięcy jest dla mnie niemożliwe. 

Nie mam innego wyboru. Zbiórka jest dla mnie ostatnią szansą. Proszę z całego serca, pomóżcie mi i mojemu dziecku uwierzyć, że będąc niepełnosprawnym, można jeszcze normalnie żyć.

Agnieszka