Ciało, którego nie kontroluję i nadzieja, która pozwala mi walczyć

Tyle chciałabym napisać, tyle chciałabym powiedzieć, ale moje ciało mnie nie słucha. Jestem jego więźniem i jestem bezsilna...

Choruję na ataksję rdzeniowo - móżdżkową. Kiedy pojawiły się pierwsze objawy, przez myśl nie przeszło mi, że ta choroba zmieni moje życie, że zniszczy wszystko... Zaczęło się od zaburzeń równowagi i koordynacji, do których z czasem dołączyły zaburzenia mowy, połykania i czucia. Wszystkie te objawy nasilały się, zabierając moją codzienność kawałek po kawałku. Dzisiaj nie potrafię już sama funkcjonować. Każdego dnia zdana jestem na pomoc innych, każdego dnia gasnę.

Jedyną nadzieję pozwala mieć rehabilitacja. Intensywna, wykańczająca rehabilitacja, bez której mogę się poddać. A ja tak bardzo chcę żyć... Proszę, pomóż!