Pomóż mi zapewnić Alankowi potrzebne wsparcie specjalistów!

Jak wytłumaczyć dziecku, że to, co robi jego ciało nie jest jego winą? Jak wytłumaczyć, że mimo szczerych chęci, nie jestem w stanie mu pomóc? Jak odpowiedzieć na spojrzenie pełne cierpienia małych oczu, patrzących z nadzieją? 

Los od początku nie był łaskawy dla mojego synka. Gdy Alan miał zaledwie 4 tygodnie trafił do szpitala z podejrzeniem wodogłowia. Komory w głowie diametralnie urosły. Pojawiło się wzmożone napięcie w obręczy barkowej. Rozpoczęliśmy rehabilitację, która przyniosła wyczekiwane efekty. Przyszedł dzień,  kiedy Alanek postawił pierwsze kroki. Byłam taka szczęśliwa, mogłam odetchnąć z ulgą. Niestety nie  na długo… 

Jeszcze przed drugimi urodzinami Alanek znów trafił do szpitala, tym razem z zaburzeniami równowagi. Zlecono wszystkie niezbędne badania. Rezonans magnetyczny głowy wykazał wylew. Mój świat się zatrzymał kolejny raz! Wtedy myślałam, że nic gorszego nas już nie może spotkać, a brak równowagi wypracujemy rehabilitacją. Niestety tak się nie stało!

Alan z dnia na dzień przewracał się coraz bardziej, a każdy spacer był dla niego  ogromnym wyzwaniem. Każda próba wstania kończyła się upadkiem. Kolejny pobyt w szpitalu, kolejne badania i diagnoza od  lekarzy: „Pani syn choruje na  – ataktyczne porażenie mózgowe!”

Jedynym ratunkiem, który spowolni rozwój tego schorzenia jest  kosztowna rehabilitacja. To dopiero początek tej drogi. Alan pozostaje pod opieką neurologów, rozpoczął terapię logopedyczną. Obecnie każdy dzień to walka o jego lepsze jutro. Niestety dalsze leczenie i rehabilitacja syna wiążą się z ogromnymi kosztami, dlatego proszę o wsparcie!

Oliwia, mama Alana