Nasza pomoc może zakończyć cierpienia maluszka❗️

Jesteśmy rodziną z Kazachstanu. W 2022 roku przeprowadziliśmy do Polski, gdyż pokochaliśmy ten kraj całym sercem. Mój mąż jest inżynierem, ja - tłumaczem. 

W 2025 roku urodził się nasz synek Alen. Poród był ciężki. Przez asfiksję i hipoksję ucierpiał mózg. Pierwszy napad drgawkowy wydarzył się na oddziale intensywnej terapii. Badanie elektroencefalograficzne wykazało padaczkę.

Dostawał bardzo ciężkie leki. Potem decyzją lekarzy leki zostały odstawione, ale wkrótce pojawiły się dziwne odruchy z odchylaniem głowy do tyłu. Przy tym badania nie wykazywały żadnych nieprawidłowości. Lekarze rozkładali ręce.

Jednak po sześciu długich miesiącach EEG ponownie wykazało aktywność epileptyczną. Obecnie Alen jest pod stałą i troskliwą opieką lekarzy, przyjmuje leki przeciwdrgawkowe, a ostatnie badania dają nam nadzieję.

Z powodu poważnego uszkodzenia mózgu Alen ma znaczne opóźnienie w rozwoju motorycznym. Nadal niepewnie utrzymuje głowę, a spastyczność rąk i nóg w połączeniu z dystonią stanowią poważną przeszkodę w zdobywaniu nowych umiejętności.

Najtrudniejsze jest dla nas patrzenie, jak upływa czas, a nasz maluszek wciąż nie raczkuje i nie siedzi samodzielnie. Z każdym dniem nasz niepokój tylko narasta. Lekarze mówią szczerze: nie da się przewidzieć, jak będzie wyglądał jego rozwój – wszystko zależy od włożonego wysiłku.

Jest jednak coś, co daje nam nadzieję i pozwala dostrzec światełko w tunelu – wszyscy specjaliści zgodnie podkreślają, że Alen jest niezwykle inteligentnym chłopcem, z w pełni zachowanymi zdolnościami intelektualnymi. Jego ciekawy, dociekliwy umysł nie został dotknięty przez chorobę.

Obecnie mamy dwa scenariusze. Ten czarny - wózek inwalidzki i dożywotnie uzależnienie od pomocy innych. Ten lepszy - że nasz chłopczyk nauczy się chodzić i wyrośnie na samodzielnego, ciekawego świata Alena, spełniającego swoje marzenia. Który z nich się spełni? To zalezy od tego, ile dziś włożymy w jego rehabilitację.

Musimy też zrobić test genetyczny, gdyż lekarze podejrzewają pewne mutacje. To pomogłoby ułożyć bardziej skuteczny plan leczenia. 

Naszym głównym celem jest postawić Alena na nogi, podarować mu świat bez ograniczeń i sprawić, by nigdy niczego mu nie zabrakło. Robimy wszystko, co jest w naszej mocy – i jeszcze więcej – aby to osiągnąć. Dziś prosimy Was o pomoc, abyśmy mogli kontynuować tę drogę i nie musieli się na niej zatrzymać.

Nargiz, mama Alena