Alexandra Fustei, 27 lat

Początkowo myślałam, że to zwykłe przeziębienie. Czułam się trochę gorzej, bolała mnie szyja, byłam zmęczona – nic, co mogłoby budzić niepokój. Jednak po kilku dniach i kolejnych badaniach usłyszałam słowa, które do dziś dźwięczą mi w uszach: „To chłoniak Hodgkina, nowotwór układu limfatycznego.” Świat się zatrzymał. Wszystko, co znałam, przestało istnieć.

Zaczęłam leczenie z ogromną nadzieją, że chemia pomoże, że choroba ustąpi. Przeszłam sześć cykli chemioterapii, każda kolejna coraz bardziej wyniszczała moje ciało i duszę. Traciłam włosy, siły, apetyt, sen, a z każdym dniem także cząstkę wiary, że to wszystko ma sens. Po miesiącach bólu usłyszałam, że leczenie nie działa – komórki nowotworowe są nadal aktywne.

Nie mogłam się jednak poddać. Z pomocą przyjaciół i ludzi o dobrych sercach udało nam się dotrzeć z mamą do Izraela, gdzie lekarze zaproponowali nowoczesne leczenie biologiczne oraz przeszczep komórek macierzystych. Po raz pierwszy od miesięcy ktoś powiedział mi, że jest jeszcze szansa.

Chcę, żeby mama mogła spojrzeć na mnie i zobaczyć zdrową córkę, a nie dziewczynę z kroplówką w szpitalnym łóżku. 

Każda złotówka, każde słowo wsparcia to dla mnie coś więcej niż pomoc – to dowód, że nie jestem sama w tej walce.

Alexandra