Ze szkolnego boiska na ONKOLOGIĘ❗️Pomóż Andrzejowi❗️

Do tej pory nie możemy w to uwierzyć. W grudniu 2024 roku nasz najstarszy syn, Andrzej, źle się poczuł. Grał w koszykówkę ze swoimi przyjaciółmi, a gdy wrócił do domu, zaatakował go silny ból w prawej nodze. Następnego dnia było już lepiej, ale gdy syn się położył, jego nogi tak spuchły, że nie mógł wstać!

Od razu udaliśmy się do lekarza rodzinnego. Dostaliśmy skierowanie do ortopedy, ale badania nie wykazały niczego niepokojącego. Jednak na wszelki wypadek wykonaliśmy też rezonans magnetyczny. Przez 2 tygodnie czekaliśmy na wyniki, a potem otrzymaliśmy informację, że noga jest złamana…

Nie mieściło nam się to w głowie, przecież Andrzej chodził do szkoły! Jak mógł to robić, jeśli jego noga była złamana? Czuliśmy, że chodzi o coś innego, ale prawda okazała się gorsza niż w najstraszniejszych snach…

Ortopeda wypisał nam skierowanie do innego specjalisty, a tam wykonaliśmy biopsję. Po 2 tygodniach otrzymaliśmy informację, że u Andrzeja jest podejrzenie poważnej choroby i dostaliśmy kolejne skierowanie, tym razem do Warszawy.

Wykonaliśmy drugą biopsję, a na wyniki czekaliśmy prawie tydzień. Każdy dzień był przepełniony niepewnością i strachem o naszego syna. Niestety, diagnoza okazała się wstrząsająca: kostniakomięsak kości piszczelowej prawej!

Na początku nie mogliśmy uwierzyć, że nasze dziecko zaatakował NOWOTWÓR ZŁOŚLIWY… Przecież Andrzej był zdrowym chłopakiem! To było jak najgorszy koszmar, z którego nie mogliśmy się wybudzić. Mimo to wiedzieliśmy, że trzeba działać.

Niedawno Andrzej rozpoczął chemioterapię i przed nim ok. 10 tygodni leczenia. Potem ma odbyć się operacja. Lekarze rozważają dwie możliwości: częściowe wycięcie kości (endoprotezę) lub AMPUTACJĘ nogi. Myśl o tym, że Andrzej niedługo może nie mieć nogi, niewyobrażalnie nas przeraża. Jednak najważniejsze, żeby syn wygrał z nowotworem...

Ta sytuacja jest szczególnie trudna dla młodszych braci Andrzeja. Nie chcemy ukrywać przed nimi prawdy i staramy się tłumaczyć, co się dzieje, jednak widzimy przerażenie w ich oczach. Boją się, że ich ukochany brat może umrzeć…

Nigdy w życiu nie pomyślelibyśmy, że coś tak strasznego spotka naszą rodzinę. Niestety, los napisał dla nas wyjątkowo okrutny scenariusz. Ale nie możemy się poddać! Musimy walczyć i dlatego postanowiliśmy poprosić o pomoc.

Przed Andrzejem wiele tygodni leczenia, a po operacji, niezależnie od jego wyniku, syn będzie potrzebował regularnych rehabilitacji. To wszystko wiąże się z ogromnymi kosztami, przekraczającymi nasze możliwości. Mimo to wierzymy, że są na świecie ludzie o wielkich sercach, którzy zechcą wesprzeć naszego syna. Jeżeli możecie, pomóżcie! Andrzej jest jeszcze taki młody… To nie czas, by umierać…

Rodzice