Na progu dorosłości czekała śmierć. Angelika walczy o wszystko!

Małymi krokami, powoli próbujemy ruszyć przed siebie. Zostawić za sobą najtrudniejszy etap zdominowany przez strach, niepewność i ograniczenia. Wiele jeszcze przed nami, ale mam wrażenie, że każdy z nich przybliża nas do realizacji najważniejszego celu - odzyskania sprawności. 

____

W momencie, gdy wydarzył się wypadek, nikt nie dawał nam szans. Nikt nie chciał mówić o przyszłości… A ja nie straciłam nadziei! Nigdy nie zrezygnowałam z walki o moje dziecko. I teraz po wielu miesiącach trudnej, pełnej zaangażowania walki wiem, że było warto. Niestety, to tylko pierwszy krok… 

Angelika miała nie mówić, nie chodzić. A teraz zaskakuje nas wszystkich, bo dzięki ciężkiej pracy, udziale w turnusach i zaangażowaniu specjalistów, udało się wypracować widoczne postępy. Dla ciebie poruszanie rękami to coś zupełnie naturalnego, prawda? Dla mojej córki to wciąż coś, co wymaga ogromnego wysiłku. Jej ciało podejmuje współpracę, ale po tak ciężkim urazie, jakim jest  stan po wystąpieniu zatoru płucnego, bardzo trudno jest wrócić do normalnego funkcjonowania… Nawet młody organizm może sobie nie poradzić z tak ciężkim wyzwaniem. 

Pomimo dających nadzieję postępów, pomimo tego, że nadzieja jest coraz większa, ja wciąż potwornie się boję. Świadomość, jak wiele w naszym życiu i codziennym funkcjonowaniu zależy od środków jest dla mnie wręcz porażająca. Ostatnio, część planów musieliśmy zmienić, zaczęliśmy rezygnować z turnusów rehabilitacyjnych, bo zwyczajnie nie jesteśmy w stanie sprostać wszystkim wydatkom związanym z opieką nad Angeliką. Teraz, kiedy kolejne cele są na wyciągnięcie ręki, nas czeka krok w tył.

Bez Waszego wsparcia i pomocy nie mamy szans zawalczyć!

Nie możemy się poddać ani zrezygnować. Dopiero odzyskaliśmy kontakt, Angelika zaczęła reagować na pytania, mrugać w odpowiedzi, dopiero ciało zaczęło odpowiadać na ćwiczenia. Jeśli nagle przerwiemy pracę ze specjalistami, to tak jakbyśmy zgodzili się na przegraną, jak byśmy zrezygnowali z córki. Po tym wszystkim, co razem przeszliśmy, nie mamy innego wyboru!

Przed Angeliką jeszcze całe życie. Tak bardzo chciałabym, by jej przyszłość miała choć namiastkę sprawności i samodzielności. Prawdą jest jednak to, że nigdy nie stracę nadziei na pomoc i ratunek dla mojego dziecka. Na to, że Angelika stanie przede mną i jak gdyby nigdy nic powie “Cześć mamo”. Nikt nie zabrania nam marzyć, a moim największym marzeniem jest zdrowie córki, które choroba jej brutalnie odebrała. Proszę, pomóż mi je spełnić.