Zespół Retta zabiera nam Anielkę❗️Nie możemy jej stracić... Pomóżcie❗️

Aktualizacje

• 23 marca 2026

  Pomóż nam ukoić ból Anielki – błagamy o wsparcie 💔

  Anielka znów płacze, a my nie wiemy dlaczego. Bezradność nas wykańcza... Nie potrafimy odczytać, co nasza córeczka czuje – czy coś ją boli, czy jest zmęczona, głodna, czy może to lęk, którego nie umiemy ukoić.

  Czasem boimy się, że to ten niewidzialny ból, który niesie ze sobą zespół Retta – ból, którego nie da się nazwać ani zatrzymać.

  

  Jedyne, co możemy zrobić, to być obok, przytulać, szeptać, że jesteśmy… Choć tak bardzo chcielibyśmy zrobić więcej. Ale jedyny ratunek jest poza naszym zasięgiem...

  Cała nasza rodzina walczy każdego dnia, by Anielka mogła normalnie żyć. Jej siostrzyczka nie marzy o niczym innym, jak tylko o tym, by móc się z nią pobawić, śmiać i spędzać razem czas jak inne dzieci.

  

  Każdy taki moment rozdziera serce i przypomina, jak trudna jest codzienność naszej córeczki. Jak bardzo potrzebuje wsparcia, specjalistycznej opieki i terapii, które mogą choć trochę ulżyć jej w tym cierpieniu.

  Prosimy – bądźcie z nami. Każde udostępnienie, każda wpłata daje nam nadzieję, że będziemy mogli podarować Anielce jak najlepsze życie.

  Dziękujemy, że jesteście.

  Monika i Mateusz, rodzice

• 9 marca 2026

  Każdego dnia płaczę w poduszkę... Bez pomocy stan Anielki będzie się pogarszał...

  Najtrudniejsza w chorobie Anielki jest świadomość, że mogłabym jej pomóc, gdybym miała pieniądze... Bezradność mnie wykańcza! Proszę, pomóż mojej córeczce!

  Ludzie mówią mi: „Świetnie sobie radzisz”. A ja wtedy myślę tylko jedno – gdyby wiedzieli, jak bardzo się boję i że każdego dnia po cichu płaczę w poduszkę...

  Luty był dla nas bardzo trudny. Zima, choroby, zmęczenie i codzienna walka, która nie zatrzymuje się ani na chwilę.

  

  W ostatnie dni lutego staliśmy z puszką na Starym Mieście w Gdańsku. W zimnym wietrze opowiadaliśmy ludziom historię naszej córki. Prosiliśmy o pomoc, rozmawialiśmy, tłumaczyliśmy. Każdy uśmiech, każde dobre słowo i każda złotówka dawały nam nadzieję.

  Ale kiedy wracamy do domu i patrzymy na licznik zbiórki, ta sama liczba wciąż stoi przed nami. 7 milionów złotych... To cena życia naszej Anielki. 

  

  Jako mama zrobię wszystko, żeby szansa na ten jedyny ratunek nie zniknęła. Ale wiem, że sama nie damy rady.

  Dlatego dziś z całego serca proszę Was o pomoc. Każda wpłata i każde udostępnienie przybliża nas do celu. 

  Dziękuję, że jesteście z nami w tej walce.

  Monika, mama Anielki

  Czytaj dalej
• 16 lutego 2026

  Sam nie dam rady uratować Anielki... Proszę, pomóż mojej córeczce!

  Piszę to jako ojciec, który każdego dnia patrzy w oczy swojej córce i wie, że nie jest w stanie sam jej uratować. Nie ma większej bezsilności...

  Patrzę, jak Anielka walczy z własnym ciałem. Jak choroba odbiera jej sprawność, słowa, swobodę. I w środku wszystko we mnie krzyczy, że powinienem móc ją przed tym ochronić. A jedyne, co mogę, to prosić.

  

  Podczas Międzynarodowego Morsowania wszedłem do wanny z lodem. Zimno przeszywało ciało, ale to nic w porównaniu z tym, co czuje ojciec, który wie, że jego dziecko cierpi. Jeśli będzie trzeba – pójdę w ogień. Bo dla niej zrobię wszystko, nie ma rzeczy niemożliwych.

  Zbierałem pieniądze na leczenie, chodziłem z puszką po 40 kilometrów dziennie. Zmęczenie, ból nóg, odciski – to nie ma znaczenia. Trudniejsze były tysiące wypowiedzianych słów. Tysiące próśb. Każde „czy mogę opowiedzieć Państwu historię mojej córki?”

  

  Nigdy nie sądziłem, że będę musiał przekonywać ludzi, że moje dziecko zasługuje na szansę. Ale zrobię to jeszcze tysiąc razy. Bo tu nie chodzi o mnie. Chodzi o przyszłość mojej córeczki.

  Jeśli czytasz te słowa – proszę. Pomóż nam walczyć dalej.

  Mateusz, tata Anieli

  Czytaj dalej