Straciłam ukochanego męża i rodziców, a teraz mierzę się z podstępną chorobą. POMOCY!

Jaki jest limit nieszczęść przypadających na jednego człowieka? Mam wrażenie, że moje życie od kilku długich lat to pasmo tragedii, po których za każdym razem tak trudno się podnieść. Nie wiem, ile jestem jeszcze w stanie znieść, ale wiem, że muszę walczyć – dla mojego ukochanego syna. 

W 2019 roku zdiagnozowano u mnie cukrzycę typu 1. Codzienność z tą chorobą to nieustanny lęk przed groźnymi epizodami hipo- i hiperglikemii, których skutki mogą być tragiczne. Moje dni wypełnione są nieustannym monitorowaniem poziomu cukru we krwi i lękiem, czy uda się zapobiec nagłym skokom insuliny. 

Cukrzyca wiąże się z koniecznością przestrzegania diety, która wiąże się z zakupem specjalistycznych produktów przeznaczonych dla diabetyków. Ciągłe monitorowanie poziomu glukozy i przyjmowanie insuliny wiąże się z bardzo wysokimi, comiesięcznymi kosztami. 

Na domiar złego w 2025 roku miałam epizod kwasicy, a niedługo po tym zdiagnozowano u mnie polineuropatię cukrzycową. To wszystko sprawia, że od wielu lat jestem pod stałą opieką specjalistów, a wizyty u lekarzy stały się dla mnie nieodłącznym elementem codzienności. 

Choć chciałabym, by na podstępnej chorobie lista tragedii się skończyła, tak się nie stanie. Diagnoza cukrzycy w połączeniu ze śmiercią najbliższych mi osób bezpowrotnie zmieniła moje życie. Straciłam rodziców i ukochanego męża. Dziś na polu bitwy zostałam sama z nastoletnim synem. 

Koszty, jakim muszę sprostać, są ogromne. Wydatki związane z leczeniem, wizytami u specjalistów, zakupem sprzętu oraz z rehabilitacją znacznie przekraczają moje możliwości finansowe. Dlatego postanowiłam zwrócić się do Was, ludzi dobrych serc, z prośbą o wsparcie. Będę wdzięczna za każdy gest i udostępnienie zbiórki. 

Anita