Sekunda, która zabrała wszystko.... Nie zostawiaj Ani❗️

Młodość, uroda, zdrowie – Ania miała to wszystko. I to wszystko w jednej sekundzie odebrał jej tragiczny wypadek… Dwa lata temu w wypadku komunikacyjnym doznała poważnego urazu mózgu. Dziś ma 22 lata i w niczym nie przypomina tamtej Ani, mojej córki, która jak większość dziewczyn w jej wieku, chciała zdobyć świat… Ale walczy, nie poddaje się, a ja bardzo proszę o pomoc dla córki. Wierzę, że jeszcze będzie dobrze!

To dzięki Wam, dzięki Waszemu wsparciu poprzedniej zbiórki, za które serdecznie dziękujemy, była możliwa rehabilitacja w ORIGIN w Otwocku. To ona sprawiła, że stan zdrowia Ady powoli się poprawia. Niestety na razie nie mówi, lecz bardzo mocno pracuje nad tym, żeby wreszcie móc wypowiedzieć pierwsze słowa. 

Córka jest świadoma co się wokół niej dzieje, rozumie, co się do niej mówi, na jej twarzy gości coraz częściej uśmiech, o który od chwili wypadku było tak trudno! Na pytania odpowiada mrugnięciem – zaprzeczenie/potwierdzenie. Do odzyskania sprawności i efektywnej komunikacji jest niezbędna dalsza niestety bardzo kosztowna rehabilitacja, dlatego ruszamy z kolejną zbiórką i bardzo prosimy o wsparcie. 

Ten cały progres daje nam wiarę w to, że odzyskamy Anię, a ona stopniowo odzyska życie, które tak kochała, a które zabrał jej wypadek…

Od 12 września 2019 roku wiem, jakie życie jest ulotne. Moja córka przekonała się o tym na własnej skórze… Przeżyła tylko cudem, a pierwsze miesiące po wypadku były piekłem, którego doświadczyliśmy za życia. 

Rozlany uraz mózgu, niedowład czterokończynowy, liczne złamania, śpiączka... Ileż cierpienia może znieść jeden człowiek! Właściwie nie jeden, bo kiedy patrzyłem na Anię, tańczącą na linie zawieszonej między życiem a śmiercią, umierałem w środku… 

A najgorsza była bezradność. Nie mogłem jej pomóc, nie mogłem zabrać jej bólu. Mogłem czekać tylko na to, co powiedzą lekarze i mieć nadzieję, że będą to dobre wieści…

Ania dziś jest z nami, żyje i walczy! Nie jesteśmy już bezradni, możemy zrobić wszystko, co w naszej mocy, by jej pomóc! Dlatego dziś ponownie jestem tu i proszę o wsparcie dla mojej córki. 

Tata Ani, Jarek