Ból zawładnął moim życiem... – proszę, pomóż mi go pokonać!

Nie jest mi łatwo dzielić się tą historią ale wierzę, że dzięki temu uda mi się wrócić do normalnego życia. Od wielu lat żyję z bólem… Mimo to pracuję i staram się, aby moje cierpienie nie wpływało na innych. Uśmiecham się i przez większość czasu ukrywam chorobę. Są jednak dni, gdy nie mam już sił...

Od ponad roku regularnie odwiedzam Oddziały Ratunkowe i Szpitale. Połowę ubiegłego roku spędziłam na L4, ponieważ nie byłam w stanie funkcjonować. Do tej pory wraz z mężem wydaliśmy kilkadziesiąt tysięcy złotych na wizyty lekarskie, rezonanse, badania i leki, a lekarze wszystkich możliwych specjalizacji rozkładali ręce. Kilka miesięcy temu usłyszałam w końcu diagnozę – Endometrioza. Na początku nie wiedziałam czym jest choroba, której sama nazwa nie kojarzy się z cierpieniem… Dostałam hormony i żadnej informacji co robić dalej. Zaczęły się poszukiwania.

Trafiłam na grupy dziewczyn zmagających się z tą chorobą i w końcu znalazłam lekarza specjalizującego się w leczeniu Endometriozy, a po kolejnych wizytach i szczegółowych badaniach dowiedziałam się z czym muszę się zmierzyć. Endometrioza IV stopnia głęboko naciekająca z licznymi guzami — rozrosła się w moim brzuchu jak nowotwór. Moje organy są pozrastane i powykręcane, a wewnątrz panuje ciągły stan zapalny. Choroba nadal postępuje i zajmuje kolejne narządy. To wszystko powoduje niewyobrażalny ból, nie tylko fizyczny...

Na początku lipca dowiedziałam się, że guzy są zlokalizowane w takim miejscu, że nie mam już czasu do stracenia. Choroba zaatakowała z taką mocą, że potrzebna jest pilna operacja ratująca życie! Niestety w Polsce jedyna klinika, która byłaby w stanie mnie zoperować, ma terminy na przyszły rok, a ja mogę tego nie doczekać...

Dzięki pomocy osób, które także chorują na endometriozę znalazłam miejsce, w którym lekarze podejmą się tej trudnej operacji w szybkim czasie. Jest szansa, aby moje dalsze życie nie było obciążone bólem i bezsilnością. W szpitalu św. Józefa w Dortmundzie ustalono termin na 26 sierpnia… Niestety nie damy już rady sami zorganizować takich pieniędzy – wszystkie oszczędności przeznaczyliśmy na dotychczasowe leczenie. Koszty są dla mojej rodziny ogromne, a operacja nie podlega refundacji NFZ.

Choroba odebrała mi już wiele radości, czasu i pragnień, ale życie jeszcze się nie skończyło… Chcę żyć dla mojej rodziny, dla moich bliskich, dla świata! Żyć, bo tak dużo jeszcze chciałabym zrobić.

Dlatego proszę Was o pomoc, bądźcie ze mną w tej trudnej i bolesnej walce i pomóżcie mi pokonać ból...

Ania