By przez ciszę przedarło się wołanie o pomoc!

Znasz to uczucie, kiedy podczas przeziębienia wspominasz, jak dobrze jest swobodnie oddychać? Doceniasz to, co straciłeś, jednocześnie wiedząc, że choroba minie, a ty wreszcie odetchniesz pełną piersią. Ja tracę słuch. Wspominam chwile, kiedy słyszałam lepiej. W głowie odtwarzam dźwięki i ze wszystkich sił próbuję je zapamiętać, zatrzymać przy sobie na zawsze, jakby na zapas. Jestem zrozpaczona, bo wiem, że zły czas nie minie, że będzie tylko gorzej. Strach mnie paraliżuje, a wizja świata bez dźwięków przeraża. 

97% ubytku słuchu na prawe ucho, 65% na lewe, a jest coraz gorzej. Moja wada, początkowo ledwo zauważalna, dziś nie pozwala mi samodzielnie funkcjonować. O swobodnej pracy też mogę zapomnieć. Tak bardzo się boję, że kiedyś całkiem przestanę słyszeć. Że w moim życiu zostanie pustka... Chociaż staram się, jak mogę, chociaż walczę o samodzielność ze wszystkich sił, sama tej walki nie wygram. Wychowuję dwie córki, które potrzebują sprawnej mamy, które potrzebują mnie niebojącej się tego, co przyniesie jutro...

Chociaż jest mi bardzo ciężko, dziś opowiadam swoją historię i proszę, pomóż mi zatrzymać świat, który znam. Pomóż mi kupić aparaty słuchowe. Pomóż mi...