19 marca mój mąż stracił nie tylko nogę, ale i nadzieję... Pomóż mu ją przywrócić!

To miał być tylko skręt nogi. Nic wielkiego. Kilka dni odpoczynku, może opaska elastyczna, trochę bólu i po sprawie. Tak zaczęła się historia Arka. Niepozornie, niemal banalnie. Tego dnia życie toczyło się swoim tempem, a on, jak zawsze, wracał do pracy w kuchni, gdzie od 24 lat gotował z pasją, sercem i dokładnością, której mógłby mu pozazdrościć niejeden szef kuchni.

Ale noga nie chciała się goić. Zaczęła puchnąć. Z czasem pojawił się ból, później ropień. Cukrzyca, z którą Arek żyje od dawna, była tylko dodatkowym przeciwnikiem.

Z dnia na dzień mój mąż zaczął rezygnować ze swojego życia tego zawodowego, towarzyskiego, jak i fizycznego. Trafiał do szpitali, gdzie kierowano go na kolejne badania. Nadzieja się jeszcze tliła. Przez trzy lata Arek codziennie liczył na to, że w końcu ktoś powie: „To da się uratować”. Ale się nie dało... 19 marca tego roku Arek stracił nogę.

Operacja była długa, ciężka. Tego dnia nie stracił tylko kończyny. Stracił też marzenie o powrocie do ukochanego zawodu. Jednak Arek nie jest osobą, która się poddaje, choć po tylu miesiącach bólu, walki z niemocą i zależnością od innych, miał prawo.

Od zawsze mąż był samodzielny i pomagał, gdy miał możliwość. A dziś? Staram się być dla niego wsparciem. Przez te wszystkie lata próbowałam odciążyć jego codzienność, organizowałam leczenie, opatrywałam ranę i pocieszałam, gdy Arek nie mógł już dłużej patrzeć na siebie w lustrze. Ale on nie chce być ciężarem. Nie chce siedzieć w miejscu. Nie chce tylko przetrwać.

Chce wrócić do życia. Marzy, żeby znowu pracować. Niestety nie jako kucharz, ponieważ wie, że to już nie będzie możliwe. Ale chciałby dać z siebie coś światu, byle znów móc samemu zapłacić rachunki. Żeby nasze życie przestało być wieczną walką o przetrwanie.

Arek chciałby też wsiąść na rower i pojechać nad śląskie Sztauwajery, nie żeby się ścigać, nie żeby zdobywać szczyty, ale żeby przez chwilę znów poczuć wiatr na twarzy i zapomnieć. Proteza, która mogłaby mu to wszystko dać, została już wyceniona. Kwota pozostaje poza naszym zasięgiem. Leczenie, opatrunki, dojazdy do szpitali, miesiące bez dochodu, wszystko to wyczerpało nasze możliwości finansowe.

Dziś Arek utrzymuje się z renty chorobowej. Ale ma przed sobą jeszcze całe życie. W grudniu skończy 40 lat. Nie prosi o litość, a o szansę na podjęcie pracy i na to, by znów mógł wstać rano i nie czuć się zależnym od wszystkich wokół. Jeśli uda się zebrać więcej niż potrzeba, Arek już zapowiedział, że reszta środków trafi do innych potrzebujących. Dlatego prosimy z całego serca: pomóżcie!

Żona Arka