Gdy los rani tak samo, jak choroba...

Jestem ojcem 13- letniego Artura chorego na rdzeniowy zanik mięśni. Wychowuję go sam. Jego choroba jest postępująca, atakuje mięśnie zaczynając od nóg, a kończąc na mięśniach oddechowych. Syn potrzebuje bezustannej opieki, nie jest samodzielny, od 7 lat porusza się na wózku inwalidzkim. By móc sprawować nad nim opiekę musiałem zrezygnować z pracy i od tej pory moim dochodem jest świadczenie pielęgnacyjne, alimenty z Funduszu Alimentacyjnego, gdyż jego matka uchyla się od płacenia, i inne dodatki z MOPS-u.

Oczywiste jest to, że nie posiadam oszczędności, a nawet zdolności kredytowej. W marcu miałem wypadek z policyjnym radiowozem, który złamał przepisy jadąc pod prąd. Mój samochód, który służył mi do przewozu syna poszedł na złom. Dzięki pomocy Fundacji Siepomaga i dobrym ludziom udało się nabyć drugi samochód, za co dziękuję, przy okazji. Do pełni szczęścia brakowało jeszcze mieszkania na parterze, które właśnie przyznano nam na zasadzie zamiany z zasobów TBS. Obecnie zajmujemy mieszkanie na 1 piętrze.

Wnoszenie i znoszenie Artura z wózkiem po starych drewnianych schodach, to nie tylko udręka ale także niebezpieczeństwo. Wiele lat starałem się o windę, platformę schodową lub chociaż szyny podjazdowe.  Niestety stary budynek nie spełniał warunków. Mogłem liczyć tylko na zamianę, która w końcu dokonała się w tym roku.

Mimo dobrej woli różnych instytucji nie jestem sam w stanie wyremontować mieszkania bym mógł zamieszkać w nim z niepełnosprawnym synem. Najwięcej pracy i pieniędzy wymagają ściany i sufity. Mieszkanie stało nie zamieszkałe przez wiele lat, przez co nie było ogrzewane. Ściany są zawilgocone, a tynk miejscami się sypie. Cieszę się z tego mieszkania, bo jest ładne, przestronne a przede wszystkim na parterze. Ja nie będę musiał dźwigać i narażać syna na wypadek i on będzie mógł częściej wychodzić na spacery.

Proszę o pomoc w rozwiązaniu problemu i zorganizowaniu zbiórki, która raz już nam pomogła.   

Dariusz, tata Artura