Walczę z RAKIEM❗️Malowałem obrazy, aby pomóc dzieciom zebrać środki na leczenie. Teraz sam potrzebuję wsparcia!

Jestem osobą, która nie może patrzeć na cierpienie drugiej osoby, szczególnie dzieci. Z przyjemnością spędzałem godziny na malowaniu przeróżnych obrazów na licytacje. Wiedziałem, że w ten sposób mogę pomóc zebrać środki na potrzebujące, chore dzieci. Nigdy bym się nie spodziewał, że kiedyś tej pomocy będę potrzebował i ja…

Wszystko zaczęło się niewinnie w 2023 roku, od bólu biodra podczas spacerów z moim pieskiem. Pomyślałem, że w końcu mam już swoje lata i pewnie stąd ta dolegliwość. Ale stwierdziłem, że się zbadam. Poszedłem do lekarza i wykonałem badanie PSA. Wykazuje ono stężenie białka produkowanego przez gruczoł krokowy. Byłem przerażony, kiedy zadzwonili do mnie z przychodni, że mam natychmiast skontaktować się z lekarzem. Miałem w głowie najgorsze scenariusze.

Wynik badania mnie zszokował – PSA 380 ng/ml, przy normie do około 6,5 ng/ml. Poczułem ogromny strach, a gdy żona wyszukała w Internecie, że przy takim wyniku zostaną około 3 miesiące życia, czułem się, jakby wszystko we mnie pękło. Dalsze badania wykazały, że to rak prostaty, który już rozprzestrzenił się po kościach. Rozpoczęła się wtedy moja długa, bolesna i bardzo kosztowna walka. Jestem osobą, która nie lubi się nad sobą litować i działa, dlatego też szybko rozpocząłem leczenie – radioterapię i leczenie hormonalne. Przynosiły efekty, bo PSA spadło do 0,9 ng/ml. Niestety później znów wzrosło i w 2025 roku skierowano mnie na chemioterapię. Przyjąłem 12 wlewów.

Okres chemioterapii był dla mnie koszmarem. Nie czułem się sobą. Schudłem 14 KILOGRAMÓW. Żona zachęcała mnie do jedzenia, ale ciężko jeść, gdy ciągle czuje się posmak metalu w ustach. Nie miałem apetytu i siły na nic. To był wysoki koszt walki o życie. Myślałem, że chemioterapia za mną, bo PSA znów spadło. Do operacji prostaty się nie zakwalifikowałem przez przerzuty. Niestety wyniki się pogorszyły i w maju 2026 roku rozpocząłem kolejny cykl chemioterapii. Miałem tylko 3 wlewy. Leczenie przerwano, bo nie przynosiło oczekiwanych rezultatów.

Podczas ostatniej konsultacji lekarka była pozytywnie zaskoczona tym, w jak dobrym stanie jestem po tak wielu przyjętych wlewach. Dała mi też nową nadzieję – poleciła immunoterapię komórkami dendrytycznymi. To nowoczesna metoda leczenia, która może znacznie przedłużyć moje życie. Znalazłem już klinikę w Niemczech, która podejmie się tej terapii. To dla mnie ostatnia, ogromna szansa. Niestety, cena za moje życie jest dramatycznie wysoka. Koszty leczenia wyceniono na ponad 100 tysięcy złotych… Nie mam takich pieniędzy. A ja tak bardzo chcę żyć! Chcę być tutaj dla mojej żony, dla synów i dla ukochanych wnuków!

Od dziecka moją największą miłością była sztuka – śpiew, gra na gitarze i przede wszystkim malarstwo. Przez lata wykorzystywałem tę pasję, by pomagać innym. Malowałem obrazy dla lokalnej fundacji, która licytowała je, by zbierać środki na leczenie chorych dzieci. Pomaganie było moją misją i dawało mi ogromną radość. Kiedy sam usłyszałem diagnozę, ucieczka w malarstwo pozwalała mi, choć na chwilę oderwać się od trudnych myśli. Niestety świadomość ciężkiej choroby towarzyszy mi teraz na każdym kroku, a nowotwór czyści mój portfel do zera. 

Codzienne leczenie jest bardzo drogie, a teraz muszę stawić czoła kolejnemu, gigantycznemu wydatkowi na immunoterapię w Niemczech. To moja jedyna droga i jedyna szansa, by wygrać z chorobą... Muszę walczyć o życie, dlatego z całego serca proszę Was o pomoc!

Zdzisław