W wyścigu po lepsze jutro!

Agresja, płacz, krzyk, brak kontaktu wzrokowego - takie chwile zdarzały się coraz częściej, a ja coraz częściej nie wiedziałam, jak mogę pomóc mojemu synkowi. Przecież jest mądrym i rezolutnym dzieckiem, dlaczego momentami był tak bardzo inny... Odpowiedzi na to pytanie szukałam długo. Okazało się, że za wszystko odpowiedzialny jest autyzm. 

Nie ma złotego środka, który pomoże Danielkowi. Kluczem do sukcesu jest codzienna, ciężka praca. Wyszarpywanie każdego, najmniejszego nawet postępu, wszystko po to, bym mogła mieć pewność, że synek poradzi sobie kiedy mnie zabraknie. By mógł rozwijać się i cieszyć życiem! Jednak problemy nie opuszczają nas na krok. Daniel najpierw bardzo długo nie mówił, a kiedy zaczął - mówił bardzo niewyraźnie. Na chwilę obecną jest dużo lepiej. Teraz jednak synek ma problemy z poruszaniem się. Często nawet na prostej drodze potyka się i przewraca, co wywołuje w nim frustrację i agresję. Muszę mu pomóc, na szali leży jego przyszłość! Jednak możliwości się wyczerpują, a potrzeby rosną. Codzienność Danielka wyznaczają kolejne terapie, a mnie ogrania strach, że kiedyś na taką terapię nie będzie mnie stać... Proszę, pomóż nam!