Dariusz Kałdonek, 59 lat

Mój mąż zawsze był samodzielnym i bardzo aktywnym człowiekiem, który uwielbiał górskie wędrówki, windsurfing, spacery czy jazdę na rowerze. Dlatego tak bardzo boli widok Dariusza leżącego w łóżku, potrzebującego stałej opieki. Prosimy o pomoc!

W kwietniu 2026 dowiedzieliśmy się, że ma masywnego oponiaka podstawy czaszki. Objawami było to, że nie widział na prawe oko, miał problemy z równowagą i się potykał, a później zaczął upadać... Mąż przeszedł resekcję oponiaka. Po operacji jego życie zmieniło się o 180 stopni. Ma głęboki lewostronny niedowład ciała i nie widzi na lewe oko, jest żywiony przez PEG. W jego szyi znajduje się rurka tracheostomijna. Nigdy się nie spodziewałam, że zobaczę go w takim stanie. Mój ukochany wymaga stałej pomocy drugiej osoby. Dariusz jest świadomy i wiem, że pragnie wrócić do sprawności. Kiedyś mógł przemierzać kilometry, a teraz jego największym marzeniem jest móc wyjechać na wózku inwalidzkim do parku. To bardzo przykre, ale musimy działać.

Niezbędna jest intensywna rehabilitacja, która może dać mu szansę na wzmocnienie sprawności i zwiększenie samodzielności. Niestety jej koszty są naprawdę ogromne, a ja wraz z rodziną nie jesteśmy w stanie ich pokryć... Bardzo prosimy o pomoc!

Żona Beata