Mecz o życie, walka o sprawność – pomóż Darkowi pokonać złośliwy nowotwór❗️

Jestem żołnierzem, ale jak dotąd nie toczyłem trudniejszej walki... Jestem siatkarzem, ale do tej pory nie grałem meczu o większą stawkę...

W najlepszym momencie mojego życia spotkał mnie największy horror… Właśnie wziąłem ślub, miałem możliwość rozwinąć skrzydła w wojsku, gdzie pracuję, grałem w siatkówkę. Byłem szczęśliwy i nawet przez myśl mi nie przeszło, że lekki ból kolana będzie początkiem dramatycznej walki o życie. Walki, którą właśnie przegrywam… Bardzo proszę o pomoc, bym miał szansę zachować nogę, ale przede wszystkim – bym miał szansę żyć!

Mam na imię Dariusz i mam 32 lata. Historia mojej choroby sięga 2018 roku, kiedy to podczas treningów siatkówki zacząłem odczuwać lekki ból w kolanie. Doraźne sposoby na poradzenie sobie z nim niestety nie pomagały. Ból stawał się coraz silniejszy.

Skontaktowałem się wtedy ze specjalistą, który zdecydował o przeprowadzeniu zabiegu. Miała to być prosta operacja wycięcia Torbieli Bakera z kolana. Lekarz zapewniał mnie, że wszystko będzie dobrze. Operacja się powiodła, jednak zgodnie z procedurami został pobrany wycinek, który trafił do dalszych badań.

Po kilku tygodniach otrzymałem wynik. Okazało się, że w mojej nodze rozwijał się rzadki nowotwór złośliwy – mięsak maziówkowy. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, z jakim przeciwnikiem przyjdzie mi się zmierzyć… 

Byłem w cudownym okresie swojego życia – planowanie ślubu, wesela, początki małżeństwa, możliwość rozwinięcia skrzydeł w wojsku. 

W sierpniu 2021 roku odbył się mój ślub, zaraz po nim wymarzona podróż poślubna. Pamiętam swój ostatni turniej w siatkówkę i ostatnie chwile z kolegami na boisku.

We wrześniu 2021 roku rozpocząłem chemioterapię. Lekarze dali mi nadzieję na powrót do zdrowia, decydując jednocześnie o pobraniu do badania tkanki, którą poprzedni lekarze pominęli w badaniu. 3 miesiące później przeszedłem operację. Niestety, nie obeszło się bez poważnych komplikacji (wielokrotne zakażenie, niewłaściwe zdjęcie szwów, zatorowość płucna)...

Podczas leczenia zatorowości lekarze wykonali również kontrolne USG. Zauważono zgrubienie w pachwinie i obszarze blizny pod kolanem. W mojej głowie pojawiły się obawy o najgorsze. Wyniki biopsji wykonanej w Warszawskim Instytucie Onkologii potwierdziły czarne myśli… Miałem przerzut i wznowę satelitarną.

Kolejna agresywna chemia. W czerwcu operacja. Zostałem też poddany naświetlaniom, po których moja pachwina wyglądała tak, jakby wysypano tam rozżarzone węgle i przypalano palnikiem. Walczyłem z okrutnym bólem, nie mogłem wstać się z łóżka czy wyjść na podwórko…

Motywowały mnie w tym wszystkim zapewnienia lekarzy, że zbliżam się do końca leczenia i wyniki są obiecujące. W listopadzie 2022 roku zakończyłem chemioterapię i poczułem, że wracam do życia! Spędziłem pierwsze święta od początku choroby w spokoju, znów się uśmiechałem.

Ale radość nie trwała długo… Na rutynowej kontroli okazało się, że w płucu mam 5-milimetrowy guzek. Lekarz się nie przejął, polecił wrócić za 3 miesiące na kolejne badanie. W międzyczasie ciężko i boleśnie się rehabilitowałem, by wrócić do sprawności.

Niestety, okazało się, że to, czym miałem się nie martwić, jest kolejnym atakiem nowotworu! Guz urósł, pojawiły się kolejne… Następna operacja i potworny ból, który ciężko znieść… Na domiar złego guz w kolanie odrastał! 

W tamtym momencie nie wiedziałem, czym mam się martwić bardziej – płucami czy nogą.

Otrzymałem chemię w tabletkach i na tym historia się kończy…

Guz jest ogromny. Instytut Onkologii podjął decyzję o amputacji nogi, lecz dla mnie jest to ostateczne rozwiązanie. Na szpitalnym korytarzu mijałem zbyt dużo osób bez kończyn, które nadal były podpięte pod kroplówki i cierpiały… Straciły kończynę, ale wcale nie wyzdrowiały…

Obecne metody leczenia, które niestety nie są jeszcze praktykowane w Polsce, oferują możliwość całkowitego wyzdrowienia z zachowaniem kończyny. Jest to dla mnie ogromna szansa, choć wiąże się z ogromnymi kosztami. Mam szansę rozpocząć leczenie w Izraelu! Niestety, jego szacunkowa kwota to ok. 1 500 000 zł…

Zwracam się do Was z prośbą o wsparcie w powrocie do zdrowia. Chciałbym znowu poczuć rutynę i radość dnia codziennego, mieć z żoną dzieci, móc je wychować, wrócić do pracy w wojsku w Suwałkach oraz cieszyć się życiem. Znów zagrać mecz w siatkówkę…

Jeśli dotarliście do końca mojej dramatycznej opowieści, bardzo proszę o pomoc… Bez Was ona będzie miała tragiczne zakończenie… Z Wami – może być szczęśliwe! O to walczę. O to proszę… Dziękuję za wszystko.