Choroba odebrała mi sprawność i samodzielność... Nigdy nie zabrała mi jednak marzeń ani nadziei na lepsze jutro! Pomożesz?

Jestem Amelia, mam 18 lat. Stoję na progu dorosłości, jednak moja codzienność wygląda zupełnie inaczej niż w przypadku moich rówieśników. Beztroska młodość? Samodzielność? Możliwość chodzenia? To wszystko zostało mi zabrane. 

Od urodzenia zmagam się z chorobą, która prowadzi do uszkodzenia i osłabienia mięśni. Pierwsze objawy pojawiły się, gdy miałam zaledwie 3,5 roku. Chodzenie na palcach, wypychanie brzuszka do przodu, duża męczliwość… Gdy inne dzieciaki biegały i bawiły się w berka, ja potykałam się na prostej drodze. 

Potem przyszła diagnoza miopatii, a wraz z nią ciężar, który będę musiała dźwigać na barkach już zawsze. Niestety, z upływem lat choroba rosła w siłę, a ja stawałam się coraz słabsza. W 7. klasie nie byłam w stanie już chodzić samodzielnie. Wpierw potrzebowałam „tylko” prowadzenia pod rękę. Niedługo później musiałam usiąść na wózek, na którym poruszam się do dziś. 

Mam 18 lat, mierzę 150 cm i ważę 40 kg. Z roku na rok robię się coraz słabsza. Mama musi podnosić mnie i pomagać w najbardziej podstawowych czynnościach. Mimo to nie poddaję się. Wierzę, że choć choruję ja, to nie muszą chorować moje marzenia. Pasjonuję się piłką nożną i F1, kibicuję FC Barcelona. Zdałam maturę, a w przyszłości planuję skończyć studia i zostać dziennikarką sportową.

Aby było to możliwe, potrzebuję wsparcia specjalistów i dostępu do regularnej rehabilitacji. Choć tego, co zabrała mi choroba, nie uda się już odzyskać, to mam szansę zatrzymać jej postęp. Zmniejszyć przykurcze i zawalczyć o większy komfort oraz samodzielność. Dodatkowo wózek, na którym jeżdżę od 7. klasy, jest już za mały i potrzebuję zakupić nowy…

Koszty z tym wszystkim związane są ogromne, dlatego proszę o wsparcie. Każdy gest dobrego serca to dla mnie szansa na samodzielność. Naprawdę wierzę, że pomimo choroby mam szansę dobrze żyć i spełniać marzenia. 

Amelia