Znaleźli rodzinę zastępczą, ich szczęście przerwał tragiczny wypadek! Pomożesz rodzeństwu?

Aktualizacje

• 26 stycznia 2026

  Dramatyczna walka trwa❗️Rodzina biologiczna nie interesuje się dziećmi, my jesteśmy emerytami... Bez Was nie mamy szans!

  Kochani Darczyńcy, Przyjaciele Dominika i Klaudii,

  minęły już dwa lata od momentu, gdy opuściliśmy Klinikę Budzik w Warszawie. To był bardzo trudny, ale też pełen nadziei czas. Gdyby nie Wasza pomoc i wasze wpłaty, nie bylibyśmy w stanie zapewnić dzieciom tak intensywnej rehabilitacji i wyjazdów na turnusy. Z całego serca dziękujemy za każdą formę wsparcia.

  Dominik jest uczniem trzeciej klasy szkoły specjalnej i uczy się zawodu kucharza. To pogodny, uśmiechnięty chłopiec, bardzo wrażliwy i troskliwy wobec Klaudii. Ma porażenie połowicze lewej strony – wciąż intensywnie rehabilitujemy lewą dłoń i stopę. Ogromnym wyzwaniem pozostaje pamięć krótkotrwała. Dominik ćwiczy w domu i w szkole oraz regularnie wyjeżdża na turnusy rehabilitacyjne. Nie tracimy nadziei i wierzymy, że będzie jeszcze dobrze...

  

  Klaudia skończyła już 15 lat. Ma indywidualny tok nauczania w domu. Ćwiczy z cyberokiem, korzysta z biofeedbacku, terapii czaszkowo-krzyżowej, logopedii, integracji sensorycznej oraz fizjoterapii. Klaudia wszystko rozumie i reaguje adekwatnie do sytuacji – uśmiechem, płaczem, głośnym śmiechem czy radosnym okrzykiem. Na prośbę potrafi unieść rękę, nogę, przekręcić się z boku na plecy. Niestety pojawiła się delikatna padaczka, którą staramy się opanować. Do najbliższego oddziału neurologii mamy ponad 100 km… Klaudia jest zamknięta we własnym ciele, ale każdego dnia walczy razem z nami.

  Oboje dwa razy w roku wyjeżdżają na turnusy rehabilitacyjne. Robimy wszystko, co w naszej mocy, aby nic ich nie bolało i aby choć trochę poprawiała się ich sprawność. Niestety to wszystko jest bardzo kosztowne – rehabilitacje, turnusy, leki, dojazdy.

  Bardzo boimy się o przyszłość. Rodzina biologiczna w ogóle nie interesuje się ich życiem. My jesteśmy emerytami, nasze zdrowie zaczyna szwankować, ale nie poddajemy się. Chcielibyśmy doprowadzić dzieci do jak najlepszej sprawności i zabezpieczyć ich przyszłość. Wierzymy, że to możliwe. Potrzeba tylko czasu, ciężkiej pracy i… Waszego wsparcia.

  

  Często słyszymy pytanie: „Czy to, co robicie, ma sens?”. Odpowiadamy z całego serca - MA SENS. Nawet nie chcemy wyobrażać sobie, jak wyglądałyby dziś dzieci bez rehabilitacji – powykręcane, w ogromnym bólu…

  Prosimy o modlitwę i dalsze wsparcie w tej nierównej walce o Klaudię i Dominika. Nie dla siebie - nam, prócz zdrowia, nic więcej nie potrzeba. Nadzieja umiera ostatnia. To ona daje nam siłę i wiarę, że jeszcze będzie dobrze.

  Z całego serca dziękujemy wszystkim, którzy do tej pory pomogli i tym, którzy dopiero zdecydują się pomóc. Życzymy Wam dużo zdrowia, radości, miłości i pokoju w sercu.
  Dobro wraca.

  Rodzice zastępczy Dominika i Klaudii

• 20 stycznia 2025

  Nasza walka nadal trwa!

  Nie przystaniemy na dotychczasowych postępach. O ile Dominik ma się całkiem dobrze, to przed Klaudią jest wiele pracy do wykonania. Codziennie dzielnie i chętnie rehabilituje się w domu. 

  Aby być w stałym kontakcie z Klaudią, zakupiliśmy cyberoko, dzięki któremu możemy się porozumieć, monitorować stan emocjonalny, jaki jej towarzyszy każdego dnia. Jak tylko pojawią się środki finansowe, korzystamy z turnusów rehabilitacyjnych, które dają Klaudii najwięcej. 

  

  Ostatnio byliśmy w ośrodku, w którym Klaudia mogła doświadczyć innych form terapii takich jak hydroterapia czy  hipoterapia. Jak tylko będzie taka możliwość wrócimy tam na pewno!

  Dziękujemy za każdą Waszą pomoc, nawet najmniejszą wpłatę. Chcielibyśmy, abyście wiedzieli, że to ogromne wsparcie, które przekłada się na poprawę sprawności naszych dzieci. Bez Was ich sukcesy nie byłyby możliwe!

  Rodzice zastępczy

  Czytaj dalej
• 4 lipca 2024

  Klaudio, witaj w domu!

  Nasza mała księżniczka po wielomiesięcznej nieobecności w końcu wróciła do domu. Klaudia przeszła naprawdę długą drogę – roczny pobyt w klinice wybudzeń (jeszcze z bratem Dominikiem), następnie kilkumiesięczny turnus rehabilitacyjny w specjalistycznym ośrodku... Nie ukrywamy, że było nam naprawdę ciężko. 

  Każdy dzień wypełniony był ogromną pracą, walką o nawet najmniejszy progres Klaudii. Teraz po powrocie również nie zwalniamy tempa – Klaudia będzie kontynuowała rehabilitację, ale już w warunkach domowych, w otoczeniu kochającej rodziny, rodzeństwa, najbliższych. 

  

  Na jej powrót ogromnie czekał Dominik, u którego ćwiczenia przyniosły niesamowitą poprawę! Dzięki Waszemu wsparciu porusza się samodzielnie i potrafi dość swobodnie się z nami komunikować. To ogromny progres!

  Wierzymy, że z Klaudią będzie podobnie, a powrót do domu wpłynie pozytywnie na poprawę jej stanu. Nasze dzieci przeszły tak wiele… Nie możemy się teraz poddać! Jesteśmy wdzięczni za każdą formę wsparcia, jaką nam okazujecie. Jeśli los Klaudii i Dominika nie jest Wam obojętny, prosimy o dalszą pomoc!

  Rodzice zastępczy

  Czytaj dalej