Dominika Kubicka, 25 lat

16 grudnia 2025 r. w jednej chwili runął cały mój świat, gdy straciłam prawą dłoń i wraz z nią poczucie bezpieczeństwa oraz samodzielności.

Lot helikopterem do szpitala w Kielcach i późniejszy transport do Białegostoku były początkiem dramatycznej walki o to, co jeszcze dało się uratować. Osiem godzin na stole operacyjnym dało mi chwilę nadziei, bo wyjechałam z sali z przyszytą ręką i wiarą, że los się nade mną zlituje. Niestety po dwóch dniach kolejna operacja odebrała mi tę nadzieję, ponieważ przez krwiaka musiałam na zawsze pożegnać się z moją dłonią. Od tamtej pory uczę się żyć w nowej rzeczywistości, w której nawet najprostsze czynności stały się ogromnym wyzwaniem. Każdy dzień bez ręki to ciągłe przypomnienie o tym, jak bardzo zmieniło się moje życie i jak trudno jest pogodzić się z tą stratą. Jedyną szansą na odzyskanie choć części dawnej sprawności jest intensywna rehabilitacja, która pozwoli mi nauczyć się korzystać z protezy i wrócić do aktywnego życia.

Wasze wsparcie jest dla mnie promykiem nadziei, że jeszcze będę mogła chwytać przyszłość we własne ręce, mimo tego, co zabrał mi los.

Dominika