Wstrząsająca historia przeplatana śmiercią i miłością. Ratujmy życie Doroty❗️

Pochowałam już syna, teraz na raka umiera moja córka… To ja powinnam umrzeć przed nimi, żaden rodzic nie powinien chować swoich dzieci! Widno śmierci wisi nad naszą rodziną, a cierpienie wpływa przez każdą szparę w drzwiach. Chcemy je wygonić, raz na zawsze, jednak los nie jest łaskawy… Bardzo proszę o pomoc dla mojej córki. Ma małego rodzinę, dla której musi żyć!

Od dawna patrząc na nieszczęścia ludzi, zastanawiam się nad sensem naszego życia. Skończyłam 80 lat i to pytanie ciągle tkwi w moich myślach. Najpierw szczęśliwe dzieciństwo, radosna młodość, ale później już schodki pod górę. Praca, obowiązki, zmartwienia, problemy i znów trochę radości – narodziny dzieci. Najpierw dziewczynka, później chłopczyk – zdrowe, ładne, grzeczne, zdolne. I ta obawa (jak każdej matki) oby nic złego ich nie spotkało. Spotkało – niestety... 

W wieku 24 lat, u progu dorosłego życia, zachorował syn na straszną, nieuleczalną do dziś chorobę – stwardnienie rozsiane. Patrzyłam codziennie, jak słabnie w oczach, ale próbuje walczyć różnymi sposobami ze swoją niemocą. Na próżno. Choroba postępowała nieubłaganie. Przestał pracować, chodzić, później nawet poruszać nogami i na koniec mówić. Męczył się 18 lat. Wcześniej pełen pomysłów, planów – gasł z dnia na dzień. 

W tym czasie przeżyłam śmierć męża, który odszedł na raka płuc i ostatnie 10 lat mieszkałam z synem sama. Zmarł, mając zaledwie 42 lata. Córka założyła swoją rodzinę, urodziła zdrowego synka. Miałam nadzieję, że choć ona będzie szczęśliwa! Niestety, widmo śmierci kolejny raz pokazało swoją moc - krótko później, także w wieku 42 lat, mąż Doroty zmarł nagle na zawał serca.

Moja córka dzielnie walczyła z przeciwnościami losu, nigdy się nie skarżyła, choć różne dolegliwości dawały jej się we znaki coraz częściej. W październiku 2020 r. z powodu coraz mocniejszych bólów głowy musiała poddać się poważnej operacji – usunięcia oponiaka mózgu. Operacja się udała, ale po wyjściu ze szpitala, już w domu bardzo źle się czuła, pojawiła się dziwna wysypka, bóle pleców, później brzucha. Dorotka była słabła i cierpiała.

Pani doktor skierowała ją do szpitala na Oddział KOR UCK w Gdańsku. Bardzo szybko zdiagnozowano ostrą białaczkę szpikową FLT3. Kolejny cios. Mój Boże! Dlaczego, dlaczego znów? Od listopada przebywa w szpitalu UCK na Oddziale Intensywnego Leczenia Hematologicznego z nadzieją, że będzie lepiej. Niestety – nie jest lepiej. Diagnoza – wznowa choroby podstawowej. Na razie znów chemia. 

W zaświadczeniu lekarskim z dnia 26.01 z bijącym sercem przeczytaliśmy: „Stan chorej wymaga rozpoczęcia leczenia nierefundowanym lekiem. Kosz miesięcznej terapii - 90 000 zł”. W tym samym wypisie informacja o tym, że lek trzeba przyjmować przynajmniej przez 3 miesiące, a jeśli nastąpi remisja - konieczny będzie pilny przeszczep szpiku!

Trwa szukanie dawcy szpiku dla mojej córki. Czy się powiedzie? W tej chwili ważne są pieniądze na lekarstwo, którego cena przekracza nasze możliwości. Jedyna nadzieja, że pomogą nam w tym krewni, przyjaciele i ci, którzy mają dobre serca. Wierzę mocno, że tym razem wraz z ludźmi dobrej woli, którzy czytają moje zwierzenia i gorącą prośbę, uda nam się uratować moją jedyną kochaną Dorotkę. 

Tak sobie marzę, abym w ostatniej chwili mojego życia zobaczyła ją zdrową, uśmiechniętą i szczęśliwą. Aby potrzymała mnie za rękę i powiedziała: „nie martw się mamuś, śpij spokojnie, będę o Tobie jeszcze długo myślała”. Wtedy może uwierzyłabym, że moje życie jednak miało sens. Wszystkim, którzy zechcą przychylić się do naszej prośby o wsparcie – z góry serdecznie dziękujemy. 

Mama Doroty, syn, synowa, Darek i ukochany wnuczek