Regularna rehabilitacja jest jedyną szansą na sprawność i samodzielność! Pomożesz?

Mój synek był jeszcze bardzo mały, kiedy po raz pierwszy poczułam, że coś może być nie tak. W wieku, w którym większość dzieci zaczyna układać proste zdania, Dima wciąż milczał. Od początku był natomiast niezwykle ruchliwy – trudno było mu usiedzieć na miejscu, spokojnie bawić się zabawkami czy odpocząć. Często wydawało się, że nie potrafi uspokoić swojego ciała ani emocji...

Także jedzenie od zawsze było wyzwaniem – Dima nie lubi określonych struktur, dotyków czy zapachów. Każdy posiłek wymaga ode mnie cierpliwości i wyczucia, bo syn łatwo się stresuje, a wtedy jedzenie staje się walką...

Początkowo lekarze obserwowali jego zachowanie przez dłuższy czas. Po wielu konsultacjach i spotkaniach wreszcie otrzymałam jasną diagnozę. Latem 2025 roku, gdy Dima miał pięć lat, psychiatra potwierdził zaburzenia ze spektrum autyzmu.

Synek jest chłopcem pełnym życia, emocji i ciekawości świata. Kocha pytać, badać wszystko wokół siebie i odkrywać nowe rzeczy. Jednocześnie codziennie zmaga się z trudnościami, które nie zawsze rozumie. Czekanie na swoją kolej czy skupienie się na spokojnych czynnościach bywa dla niego ogromnym wyzwaniem – jego ciało i mózg działają jak w trybie „szybkiego reagowania”, co powoduje napięcie i niecierpliwość.

Dima nie potrafi też rozpoznawać zagrożeń w otoczeniu – może na przykład wbiec niespostrzeżenie na ulicę. Dlatego właśnie nieustannie muszę być przy nim i czuwać, by unikał nadmiernego stresu i przeciążenia bodźcami.

Każde nowe doświadczenie może go zafascynować, ale też łatwo przestraszyć – staram się tworzyć przestrzeń pełną ciekawości i bezpieczeństwa, tak aby mógł poznawać świat bez nadmiaru bodźców i frustracji.

Specjaliści zalecają systematyczną i długoterminową terapię wspierającą jego rozwój. Obecnie Dima uczęszcza na terapię integracji sensorycznej oraz pracuje z neuropsychologiem. Już widzę pierwsze pozytywne efekty – staje się mniej podatny na negatywne bodźce i lepiej radzi sobie z codziennymi wyzwaniami. Aby utrwalić i wzmocnić te postępy, konieczne jest zwiększenie częstotliwości zajęć oraz włączenie fizjoterapii, terapii logopedycznej i terapii behawioralnej. 

Moja codzienność wymaga stałej organizacji terapii oraz nieustannego wsparcia dziecka. Pomoc dobrych ludzi pozwoli zapewnić Dimie regularną terapię i stworzyć mu realną szansę na jak największą samodzielność oraz pełne wykorzystanie potencjału. Proszę, nie odwracajcie wzroku... Za każde wsparcie będę ogromnie wdzięczna!

Mama, Anna