Choroba zabrała mi już tak wiele... Nie pozwól, by zabrała nadzieję!

Półtora roku temu, gdy świat zmagał się z trwającą pandemią koronawirusa, dla mojej rodziny zawalił się świat. Mój mąż, zawsze entuzjastyczny i optymistycznie nastawiony do życia, zachorował na nowotwór gardła, a u mnie zdiagnozowano stwardnienie zanikowe boczne. To wszystko spadło na nas jak grom z jasnego nieba, kompletnie niespodziewanie i w jednej chwili...

Ze względu na panującą wtedy sytuację pandemiczną zostaliśmy rozdzieleni. Mąż znajdował się na zamkniętym szpitalnym oddziale, gdzie rozpoczął radio i chemioterapię - na szczęście dziś nowotwór jest w regresji - ja natomiast skupiłam całe swoje siły na walce z postępującą chorobą. 

Od wielu lat pracowałam jako bibliotekarka w szkole podstawowej, co zresztą sprawiało mi ogromną przyjemność. Zawsze z radością chodziłam do pracy, bo wiedziałam, że czekają na mnie dzieci, których radość i beztroska od razu potrafią dodać sił do życia.

Nadal chodzę do pracy, ale czuję jednocześnie jak z dnia na dzień coraz trudniej jest mi się poruszać, a pokarm i składniki potrzebne organizmowi mogę przyjmować jedynie za pomocą specjalnej rurki PEG. Niestety przez chorobę moje mięśnie coraz bardziej wiotczeją, odbierają mi nie tylko możliwość chodzenia, ale również komunikowania się z innymi. Coraz trudniej mi się mówi i porozumiewa nawet z bliskimi mi osobami. 

Nadzieję na przyszłość daje mi podanie komórek macierzystych, które może spowolnić moją chorobę, a nawet delikatnie cofnąć jej potworne skutki. Jest to dla mnie ogromna szansa, ale koszt takich zabiegów przekracza nasz rodzinny budżet. Jeden zabieg to ok. 18 tysięcy złotych, a potrzebuję ich co najmniej kilka...

Nie wiem, co będzie dalej. Każdego dnia boję się o moje zdrowie i zdrowie męża. Chciałabym żeby ten strach minął, żebyśmy nie musieli obawiać się, że zabraknie nam środków na leczenie. Chciałabym jeszcze mieć nadzieję, że będzie przepięknie, dlatego bardzo Cię proszę - pomóż!

Elżbieta