Udar zamienił życie w KOSZMAR❗️ Proszę, pomóż mojej ukochanej mamie – ona tak BARDZO tego potrzebuje!

Naprawdę nic nie wskazywało na to, że 23 października 2024 roku nasze życie zmieni się nieodwracalnie o 180 stopni. W południe świat się dla mnie zatrzymał – dostałam telefon, że moja mama trafiła karetką do szpitala.

Po niemalże natychmiastowym pojawieniu się na SORze, rozmowie z mamą i spędzeniu z nią czasu do momentu wykonania pierwszych badań, sama nie sądziłam, że może nas spotkać taki finał. Podczas podawania leku stan mamy niespodziewanie się pogorszył: nastąpił głęboki niedowład połowiczny lewostronny wraz ze znacznym pogłębieniem się dyzartrii.  Diagnoza – udar niedokrwienny mózgu. Rozpoczął się nasz osobisty koszmar. 

Pierwsze doby były decydujące czy mamie uda się z tego jakkolwiek wyjść. Wraz z tatą byliśmy non stop przy mamie i liczyliśmy na jej siłę walki. Po dwóch dniach jej początkowe słowa i próby dłuższej rozmowy utwierdzały nas w nadziei i przekonaniu, że mama JUŻ dała radę, bo z nami jest.

Stan mamy podczas hospitalizacji był stabilny, co pozwoliło podczas codziennych wizyt w szpitalu, zarówno mi jak i tacie ochłonąć i spróbować oswoić się z naszą nową rzeczywistością. Niestety, 6 listopada spadła na nas kolejna informacja – masywna zakrzepica żył głębokich kończyny dolnej. 20 listopada padł kolejny bezlitosny cios… U mojej mamy wykryto tętniaka!

Na oddziale neurologicznym spędziliśmy łącznie około 5 tygodni. Trudnych i bardzo ciężkich 5 tygodni. Następnie mama została przetransportowana do innego szpitala, gdzie przeszła zabieg zamknięcia przetrwałego otworu owalnego, a po dwóch dniach rozpoczęła rehabilitację na oddziale rehabilitacji neurologicznej, na której przebywa do dnia dzisiejszego. Od końca października nasze życie to sinusoida emocjonalna, ale jesteśmy w niej razem, wszyscy razem we troje.

Dobra informacja to taka, że dzięki rehabilitacji widzimy postępy – mama stanęła na nogi, chociaż z początku lekarze twierdzili, że będzie osobą leżącą.  Na ten moment uczy się samodzielności, chociaż lewostronne porażenie ręki oraz głęboki niedowład na granicy porażenia nogi są trudnymi przeciwnikami. Codziennie od kilkunastu tygodni poprzez ćwiczenia, staramy się wychodzić im naprzeciw. Jednak za niedługo nasz czas na oddziale dobiega końca i co za tym idzie, stawiamy sobie mnóstwo pytań – „co dalej?” i „jak to będzie?”

Dostaliśmy informacje, że mama ma szanse na powrót do sprawności, ale tylko dzięki prywatnej rehabilitacji, którą rozpocznie po powrocie do domu, a ta z kolei przewyższa aktualnie nasze możliwości finansowe. Rehabilitacja szacowana jest wstępnie na około rok, a wraz z nią pojawiać się będą kolejne wydatki finansowe.

Niesamowicie trudno jest nam prosić o pomoc, ale jeszcze ciężej nam patrzeć jak najważniejsza dla nas osoba nie może się cieszyć i korzystać ze swojego życia. Dlatego z całego serca prosimy o wsparcie. Wierzymy, że dobro wraca...

Córka, Aleksandra