Stwardnienie rozsiane nie powstrzyma mnie przed udzielaniem pomocy innym!

Nieuleczalna choroba spadła na mnie 12 lat temu. Musiałam porzucić swoje pasje, ale nie porzuciłam marzeń! Doświadczyłam, że mimo ograniczeń, jakie narzuciło na mnie stwardnienie rozsiane, ja także mogę komuś pomóc!

Moje życie od zawsze związane było z tańcem. Najpierw amatorsko, później profesjonalnie. W 1995 r. założyłam wraz z mężem szkołę tańca, w której prowadziliśmy zajęcia z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi. 

Jednak z powodu zdiagnozowanej później choroby musiałam tę działalność zakończyć. Walka z chorobą jest wymagająca, ale nie pozbawiła mnie woli walki i hartu ducha!

Od dwóch lat poruszam się na wózku inwalidzkim, co umiejętnie wykorzystałam – wróciłam do prowadzenia zajęć z dziećmi, jednak tym razem z niepełnosprawnością, poruszającymi się na wózkach inwalidzkich, tak, jak ja. Uświadomiłam sobie, że moja choroba i własne doświadczenia, pozwalają mi pomagać innym! A dzieci najbardziej potrzebują wsparcia, wiary i nadziei…

Nie jeżdżę już samochodem, więc abym mogła dojechać na zajęcia, podpinam do wózka przystawkę elektryczną. Niestety obecny sprzęt, z powodu wieku i eksploatacji bywa awaryjny i nie spełnia swojej funkcji. Muszę więc zakupić nową przystawkę...

Nie jestem w stanie udźwignąć tego wydatku. Kwota ponad 26. tysięcy przekracza moje możliwości. Pełna nadziei, proszę zatem o wsparcie. Taniec i praca z dziećmi to całe moje życie. Zakup nowej przystawki pozwoli mi na dalsze aktywne życie oraz robienia tego, co zawsze było moją pasją. 

Ewa