Ewa kontra NOWOTWÓR rdzenia❗️Czas ucieka, ale serce jest pełne woli walki – POMÓŻ❗️

Aktualizacje

• 7 września 2026

  Nie mogę czekać... Szukam ratunku W CAŁEJ POLSCE❗️

  Z ogromną ulgą, spokojem i wdzięcznością piszę do Was prosto z mojego domu. 5 września dostałam upragniony wypis ze szpitala. Lekarze dokonali czegoś absolutnie niesamowitego – moja skomplikowana operacja odcinka szyjnego C2-C3 została wykonana w ramach NFZ perfekcyjnie, co do jednego milimetra!

  Wyściółczaka rdzenia udało się precyzyjnie usunąć i ten najważniejszy krok w walce o życie jest już za mną. Niesamowita wiedza, ogromna odpowiedzialność i milimetrowa precyzja całej ekipy lekarzy, neurochirurgów, anestezjologów i personelu medycznego dały mi szansę, bym mogła dzisiaj być tutaj z moją rodziną – dziękuję za uratowanie mojego życia!

  Ale tylko ja wiem, ile kosztował mnie ten sukces. Przez pierwsze 5 dni po operacji musiałam bezwzględnie leżeć na płasko, a moje ciało mogło przewracać się tylko na boki. Dopiero potem, ze łzami w oczach i bólem, rozpoczęła się mordercza walka: pionizacja, ponowna nauka siadania, stawiania pierwszych kroków oraz mozolna nauka tego, jak prawidłowo i bezpiecznie wchodzić po schodach. Każdy centymetr ruchu był okupiony ogromnym wysiłkiem.

  

  Jednak zderzenie z rzeczywistością pooperacyjną poza szpitalem było bolesne. Choć lekarze dali zielone światło, system natychmiast odwrócił się plecami. Do domu musiałam wrócić specjalistycznym transportem medycznym, który musiałam opłacić zupełnie sama! Sfinansowano operację, ale nie bezpieczny powrót.

  Dzisiaj moja codzienność to sztywny kołnierz ortopedyczny chroniący szyję oraz mój nowy, nieodłączny „przyjaciel” – chodzik rehabilitacyjny. Wiem jednak, że w domu nie mogę zostać ani chwili za długo. W moich okolicach czas oczekiwania na stacjonarny, całodobowy oddział rehabilitacji neurologicznej to aż 6 miesięcy! Dla mojego świeżo zoperowanego rdzenia kręgowego pół roku bezczynności to wyrok. Co gorsza, w publicznej służbie zdrowia brakuje lekarzy, którzy podjęliby się dalszego prowadzenia tak rzadkiego przypadku.

  

  Nie poddaję się! Znalazłam pomoc na drugim końcu Polski – moje dalsze leczenie neurochirurgiczne i kontrole będą odbywać się prywatnie w Jaworznie, gdzie specjaliści zgodzili się przejąć nade mną opiekę. Równocześnie rozszerzam poszukiwania stacjonarnego Oddziału Rehabilitacji Neurologicznej na całą Polskę, by pod okiem lekarzy walczyć o powrót do pełnej sprawności. To oznacza gigantyczne koszty: kolejne dalekie transporty medyczne, opłacenie prywatnego pobytu na oddziale rehabilitacyjnym oraz kosztownych wizyt kontrolnych.

  Mówi się, że neurochirurdzy na bloku operacyjnym wycięli chorobę z milimetrową precyzją. Ale to dzięki Waszemu wsparciu ta walka w ogóle może trwać dalej. Każda wpłata na Siepomaga, każda dobra myśl i udostępnienie dają mi siłę, by każdego dnia stawiać kolejne kroki z moim chodzikiem. Dzięki Waszym wielkim sercom nie muszę bezradnie patrzeć w kalendarz i czekać pół roku na ratunek. Podarowaliście mi czas, którego system nie chciał mi dać. Nie potrafię ubrać w tradycyjne słowa tego, jak bardzo uratowaliście moją nadzieję. Jadę do Jaworzna, szukam szpitala w Polsce i obiecuję Wam – wywalczę tę sprawność. Dziękuję, że jesteście ze mną na każdym kroku tej drogi.

  Ewa