Nowotwór zmienia wszystko, ale nie odbiera człowieczeństwa. Mam po co żyć❗️Proszę, pomóż mi!

Jeszcze kilka miesięcy temu moje życie wyglądało zupełnie inaczej. Jestem żoną, mamą, do niedawna aktywną zawodowo kobietą – pełną energii, planów i marzeń. Nigdy nie przypuszczałam, że jedno badanie, jedno zdanie lekarza zmieni wszystko.

W lutym 2025 roku, podczas samobadania, wyczułam guza w piersi. Niezwłocznie udałam się do lekarza, jednak wykonanie szczegółowych badań się przedłużało. Każdy kolejny dzień mijał w niepewności. Bałam się tego, co ukażą wyniki.

Diagnoza spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Złośliwy nowotwór piersi z przerzutami do węzłów chłonnych. Nagle świat się zatrzymał. W miejsce pracy, codziennych obowiązków i spotkań pojawiły się wizyty w szpitalu, badania, konsultacje i długi czekanie na wyniki. 

Dziś jestem w trakcie chemioterapii. Choć silne leki wyniszczają moje ciało, dają mi nadzieję. Przede mną operacja, a po niej – dalsze leczenie. Guz jest umieszczony tuż przy nerwie – konieczne jest więc usunięcie całej piersi. 

Każdy dzień to walka – z bólem, ze zmęczeniem, z lękiem o przyszłość. Te wszystkie trudności nie przyćmiły jednak mojej ogromnej woli życia. Wciąż jestem mamą, żoną, kobietą, która nie traci wiary. Nadal uśmiecham się do dzieci, choć sił czasem wystarcza tylko na chwilę.

Szukam nadziei w małych rzeczach – w ciepłym słowie, w pomocy przyjaciół, w każdym dniu bez bólu. Nowotwór zmienia wszystko. Wywraca życie do góry nogami. Ale nie odbiera człowieczeństwa, miłości i marzeń. Tego się trzymam – mam po co żyć.

Dlatego proszę, pomóż mi. Twoja pomoc umożliwi mi dalsze leczenie, zapewni opiekę rehabilitacyjną i psychologiczną oraz pomoże w powrocie do sił po operacji. Każdy gest dobra to krok bliżej zdrowia i życia bez strachu. Proszę, pomóż mi pokonać raka – krok po kroku, dzień po dniu. 

Ewelina