By zatrzymać nowotwór, Gabrysia musiała stracić nogę... Pomóż jej wrócić do normalności❗️

Gabrysia to niezwykła dziewczyna, która każdego dnia udowadnia, że siła i uśmiech mogą pokonać nawet najtrudniejsze chwile. Jej życie to ciągła walka – nie tylko z chorobą, ale też z ograniczeniami, które ona ze sobą przyniosła. 

Gabrysię zaczęła boleć noga. Jak w wielu takich przypadkach coś zwykłego, pozornie normalnego zmieniło się w walkę z okrutną chorobą. Ból był ogromny, córka musiała brać nawet po 6 tabletek dziennie, by chociaż trochę zelżał. Potem był rezonans, który wykrył zmianę w kości. Następnie tomograf komputerowy, zlecona biopsja, aż w końcu diagnoza. U Gabrysi stwierdzono nowotwór – kostniakomięsak.

To był szok. Dla nas jako rodziców, dla Gabrysi, dla całej naszej rodziny. Potem okazało się, że by zatrzymać rozwój choroby, konieczna była amputacja nogi! Dla nas to był cios, a dla Gabrysi? Dla nastolatki? Ciężko sobie wyobrazić jak okropnie musiała się wtedy czuć…

Ale mimo cierpienia, mimo trudności – nasza Gabi nie poddaje się. Chce żyć jak inne dzieci, chce biegać, tańczyć, cieszyć się pełnią życia. A to wszystko jest możliwe dlatego, że usłyszeliśmy od lekarzy, że wszystko jest w porządku. Nowotwór już jej nie zagraża!

Dziś największym marzeniem i jednocześnie koniecznością jest proteza ostateczna, modularna uda, która pozwoli jej normalnie chodzić i odzyskać samodzielność. To nie luksus, to szansa na życie bez bólu i barier. 

Kosztorys, który otrzymaliśmy, opiewa na 180 000 zł. To ogromna kwota, przekraczająca możliwości naszej rodziny. Ale wierzymy, że dzięki dobrym sercom – dzięki Wam – uda się zebrać potrzebne środki. Każda złotówka to krok Gabrysi do wolności.

Jakiś czas temu zastanawialiśmy się, czy zdążymy postawić na jej torcie 13 świeczek, czy może będzie już za późno. A dzisiaj patrzymy, jak Gabi walczy o swoją normalność, o to, by nie być postrzegana inaczej, by nie słyszała pytań o to dlaczego kuleje.

Każdy gest wsparcia to sygnał: „nie jesteś sama”. Pomóżcie nam podarować Gabrysi nie tylko protezę, ale i przyszłość, w której będzie mogła żyć jak inne dzieci – pełna radości, niezależności i wiary, że marzenia się spełniają. Prosimy – bądźcie częścią tej historii. Razem możemy sprawić, że Gabi stanie na nogi.

Robert, tata