Pragnę tylko jej bezpieczeństwa... Pomóż mi, proszę!

Trzymam w ręku papierek, który pokazuje, że moja córeczka ma spektrum autyzmu. Bezradność i strach o przyszłość mojego dziecka wzbierają we mnie falami... Jeszcze do niedawna sądziłam, że moja córeczka rozwija się swoim tempem, od lekarzy słyszałam, że "jeszcze jest mała, że jeszcze za wcześnie"...

Opiekunowie przedszkola wskazali, że Gabrysia przejawia problemy z koncentracją, komunikacją i nawiązywaniem kontaktu wzrokowego. To oni pierwsi zasugerowali, że z moim dzieckiem dzieje się coś niepokojącego. Na własną rękę doszukałam się informacji na temat tego, jak mogłabym pomóc mojemu dziecku, do kogo się udać. Dłuższą chwilę zajęło mi też wytyczenie właściwej ścieżki i zebranie informacji na temat przeciwnika, z którym przyszło mi się zmierzyć jako samotnej mamie dwóch córek. Druzgocząca diagnostyka i lakoniczne wprowadzenie w to, jak miałaby wyglądać chociażby terapia w domu, postawiły pod znakiem zapytania moje życie zawodowe i możliwości finansowe, które pozwolą zapewnić mojemu dziecku lepsze jutro i jak największą samodzielność.

Boję się tego, co będzie. Boję się o moją Gabrysię, ale wiem, że muszę pokonać wszystkie moje słabości i zrobić wszystko, co tylko możliwe, aby moja córeczka była szczęśliwa, by jej życie było łatwiejsze.

Chociaż bardzo się staram, sama nie dam rady. Gabrysia będzie potrzebowała pomocy wielu specjalistów, w tym logopedy, specjalistów z zakresu integracji sensorycznej, opieki dietetyka klinicznego... lista, którą trzymam w ręku zdaje się nie mieć końca.

Jak każdy rodzic, pragnę by moje dziecko było bezpieczne i szczęśliwe. Nie chcę niczego więcej.

Proszę, pomóż mi uwierzyć, że nie jestem w tym wszystkim sama. Proszę, pomóż mojej Gabrysi.

Dziękuję Ci za wszelką formę wsparcia.

Mama