Zabija ją własne ciało! Ocal Iwonę, nie ma czasu❗️

Aktualizacje

• 16 czerwca 2026

  Jesteście wspaniali – dziękuję za mobilizację na mojej zbiórce❗️Wróciła do mnie nadzieja, która dawno już zgasła...

  Kochani, początek czerwca był dla mnie mocno stresujący. Totalna mieszanka emocji.

  2 czerwca obudziłam się z dołem. Dużo płakałam z poczucia bezsilności i tego, że jestem zależna od innych osób, przez to, w jakiej sytuacji się znalazłam. Tętno mi windowało do góry, stany lękowe nasiliły się. Bardzo mało jadłam, bo w ogóle nie czułam głodu. Powiem Wam, że kumulacja tych wszystkich emocji strasznie mnie wycieńczyła... 

  I właśnie też 2 czerwca, po godzinie 10.00 zauważyłam, że na mojej zbiórce dzieje się coś niezwykłego – ogromne poruszenie! Pasek zbiórki szalał, co minutę wpadały nowe wpłaty. Przez kolejne 4 dni moja zbiórka wyświetlała się na pierwszej stronie siepomaga.pl! Zauważyliście to? Coś niesamowitego!

  I to wszystko Wasza sprawka! Nie ma takich słów, by wyrazić moją wdzięczność. Tak więc z tego miejsca pragnę z całego serca podziękować za Waszą obecność, za każdą wpłatę, za słowa wsparcia, które podnoszą na duchu. Wiem o tym, że bez Was bym się poddała. Ale z Wami niemożliwe nie istnieje. Jesteście moimi ziemskimi Aniołami. 

  Ale muszę Wam jeszcze o czymś powiedzieć! Małgosia, moja siostra wpadła na pomysł, żeby na początku lipca z ekipą ludzi przejechać na rowerze ponad 460 km w 3 dni! I przy okazji zbierać pieniądze na mojej zbiórce. Stwierdziłam, że siostra chce bawić się w Łatwoganga. A przecież bardzo mało jeździ na co dzień rowerem. Bardzo mnie to zmartwiło – Małgosia jest moim opiekunem, a chce pojechać w 3‐dniową trasę. W dodatku wciąż zastanawiam się, jak ona da radę?

  Mimo wszystko, w ostatnim czasie spotkało mnie tyle dobra, przeczytałam tyle pięknych słów wsparcia, zbiórka tak bardzo przyspieszyła, że wróciły do mnie dobre emocje. Czuję się dużo lepiej.

  Otulam Was ciepłem życzliwych myśli, moje ziemskie Anioły! W końcu wierzę, że uda się zebrać całą kwotę i będę mogła przejść operację, której tak bardzo potrzebuję!

  Trzymajcie się zdrowo i szczęśliwie! 

  Iwona

• 4 maja 2026

  Prawie się udusiłam... Tracę siły. Mam coraz mniej czasu – PROSZĘ O POMOC❗️

  Kochani,

  muszę Wam opowiedzieć o czymś, co w ostatnim czasie mi się przytrafiło. Byłam bliska uduszenia się... Myślałam, że właśnie nadszedł moment,  którego tak bardzo się boję. I to naprawdę nie są zbyt wielkie słowa. 

  Wszystko wydarzyło się w Wielki Piątek.

  Tego dnia akurat czułam się słabiej, wróciłam z łazienki do mojego pokoju. Usiadłam na łóżku, żeby podłączyć respirator do źródła prądu. Chciałam wydmuchać nos, więc sięgnęłam po chusteczkę znajdującą się na ławie. Gdy zaczęłam wycierać nos, to niefortunnie nacisnęłam palcem plastik z małymi, okrągłymi otworkami w masce. I ten plastik wypadł...

  Byłam przerażona, bo nagle poczułam, że ciężko mi się oddycha. Szybkim ruchem próbowałam go włożyć z powrotem na miejsce. Ale duży stres, napięcie ciała, trzęsące się ręce skutecznie mi to uniemożliwiały. I w głowie jedna myśl – zaraz się uduszę.

  Nie wiem, skąd wykrzesałam z siebie resztki sił, żeby bardzo głośno zawołać Gosię, która na szczęście była w kuchni znajdującej się blisko mojego pokoju. Akurat płukała w zlewie jakieś naczynie. Szybko przybiegła z mokrymi rękami, bo nie zdążyła wytrzeć. Zobaczyła, co się dzieje, próbowała szybko włożyć ten plastik, który sprytnie ślizgał się w dłoniach.

  

  Kolejne sekundy mijały, a ja czułam, że się duszę. Gosia energicznym ruchem wytarła ręce w T-shirt i jakimś cudem udało się jej umieścić plastik na swoim miejscu. Od razu założyłam maskę na twarz. Pierwsze oddechy, które podawał mi respirator spowodowały, że poczułam dużą ulgę. Z minuty na minutę wewnętrznie i zewnętrzne zaczęłam się uspokajać. I jakoś nie mogłam uwierzyć, że to przeżyłam.

  Przez resztę tego dnia, a nawet na drugi, trzeci dzień, ta sytuacja wracała do mnie, jak bumerang. Moje życie uzależnione jest od urządzenia, które jak widzicie czasem bywa zawodne. Wystarczy chwila, bym udusiła się na... To straszne... Bez operacji kręgosłupa to się nie zmieni. 

  Dlatego kolejny raz z całego serca BŁAGAM Was o pomoc! W ostatnim czasie do zbiórki dołączyło wiele nowych osób. Bardzo Wam dziękuję za Wasze otwarte serca. Proszę, jeśli możecie opowiedzieć o mojej historii komuś jeszcze, to zróbcie to.

  Ostatnio wspominałam Wam również o tym, że u mojej mamy zdiagnozowano guzka na lewym płucu. Nowe wyniki wykazały, że guz nie rośnie, co dobrze rokuje. Mamy dalej obserwować zmianę. 

  Z tego miejsca raz jeszcze chciałam Wam podziękować za to, że jesteście. Ponieważ, mi momentami brakuje już sił. A Wy, swoimi działaniami pokazujecie, że zależy Wam na tym, żebym tę walkę wygrała. 

  Proszę, nie zapominajcie o mnie!

  Iwona 

  Czytaj dalej
• 12 listopada 2025

  Proszę, nie zapominajcie o mnie... Każdego dnia walczę o oddech❗️Błagam o Waszą pomoc❗️

  Kochani, nareszcie mam siłę, by opowiedzieć Wam o tym, co działo się u mnie przez ostatni czas. A było tego sporo... 

  A więc tak, początkiem lipca moja siostra Gosia trafiła do szpitala na ponad 3 tygodnie. Nie dość, że bałam się o nią, to jeszcze bałam się tego, jak sobie poradzę sama z mamą w domu. Na szczęście mamy osobistą asystencję toteż udało się jakoś przetrwać ten czas. 

  Kolejna nieprzyjemna sytuacja dotyczyła mojej kochanej mamy – lekarze znaleźli w jej górnej części płuc zmiany, które mogą wskazywać na zmiany nowotworowe. Kiedy usłyszałam te słowa, to byłam przerażona. Zaczęłam płakać i pomyślałam sobie, że jest to niemożliwe. 

  

  Powiem Wam, że czekanie na wyniki było najgorsze. Przez ten cały czas żyłam w dużym lęku i strachu. Posypałam się trochę psychicznie. Miałam czarne myśli, a z drugiej strony nadzieję, że nie będzie to nic groźnego. 

  Ostatecznie lekarze zalecają dalszą obserwację i ewentualne powtórzenie PET w przypadku dalszego wzrostu tej zmiany. Ale bardzo mi ulżyło, że na chwilę obecną jest dobrze i musi być dobrze dalej. Nie ma innej opcji. 

  I trzecia sytuacja. W zeszłym tygodniu znowu mi się popsuł koncentrator. Wykonałam szybki telefon do firmy i na 2 dzień dotarł do mnie koncentrator po serwisie. Jak na razie działa, ale jak się pewnie domyślacie, ta sytuacja również dołożyła mi stresu.

  Z całego serca dziękuję za Waszą obecność, za każdą wpłatę na konto mojej zbiórki. Małymi krokami zbliżam się krok po kroku do celu. Dzięki Wam, mimo momentów zwątpienia dalej walczę. Nie zamierzam się poddać... Ale bez Was nie dam rady!

  Iwona

  Czytaj dalej