Zabija ją własne ciało! Ocal Iwonę, nie ma czasu❗️

Aktualizacje

• 4 maja 2026

  Prawie się udusiłam... Tracę siły. Mam coraz mniej czasu – PROSZĘ O POMOC❗️

  Kochani,

  muszę Wam opowiedzieć o czymś, co w ostatnim czasie mi się przytrafiło. Byłam bliska uduszenia się... Myślałam, że właśnie nadszedł moment,  którego tak bardzo się boję. I to naprawdę nie są zbyt wielkie słowa. 

  Wszystko wydarzyło się w Wielki Piątek.

  Tego dnia akurat czułam się słabiej, wróciłam z łazienki do mojego pokoju. Usiadłam na łóżku, żeby podłączyć respirator do źródła prądu. Chciałam wydmuchać nos, więc sięgnęłam po chusteczkę znajdującą się na ławie. Gdy zaczęłam wycierać nos, to niefortunnie nacisnęłam palcem plastik z małymi, okrągłymi otworkami w masce. I ten plastik wypadł...

  Byłam przerażona, bo nagle poczułam, że ciężko mi się oddycha. Szybkim ruchem próbowałam go włożyć z powrotem na miejsce. Ale duży stres, napięcie ciała, trzęsące się ręce skutecznie mi to uniemożliwiały. I w głowie jedna myśl – zaraz się uduszę.

  Nie wiem, skąd wykrzesałam z siebie resztki sił, żeby bardzo głośno zawołać Gosię, która na szczęście była w kuchni znajdującej się blisko mojego pokoju. Akurat płukała w zlewie jakieś naczynie. Szybko przybiegła z mokrymi rękami, bo nie zdążyła wytrzeć. Zobaczyła, co się dzieje, próbowała szybko włożyć ten plastik, który sprytnie ślizgał się w dłoniach.

  

  Kolejne sekundy mijały, a ja czułam, że się duszę. Gosia energicznym ruchem wytarła ręce w T-shirt i jakimś cudem udało się jej umieścić plastik na swoim miejscu. Od razu założyłam maskę na twarz. Pierwsze oddechy, które podawał mi respirator spowodowały, że poczułam dużą ulgę. Z minuty na minutę wewnętrznie i zewnętrzne zaczęłam się uspokajać. I jakoś nie mogłam uwierzyć, że to przeżyłam.

  Przez resztę tego dnia, a nawet na drugi, trzeci dzień, ta sytuacja wracała do mnie, jak bumerang. Moje życie uzależnione jest od urządzenia, które jak widzicie czasem bywa zawodne. Wystarczy chwila, bym udusiła się na... To straszne... Bez operacji kręgosłupa to się nie zmieni. 

  Dlatego kolejny raz z całego serca BŁAGAM Was o pomoc! W ostatnim czasie do zbiórki dołączyło wiele nowych osób. Bardzo Wam dziękuję za Wasze otwarte serca. Proszę, jeśli możecie opowiedzieć o mojej historii komuś jeszcze, to zróbcie to.

  Ostatnio wspominałam Wam również o tym, że u mojej mamy zdiagnozowano guzka na lewym płucu. Nowe wyniki wykazały, że guz nie rośnie, co dobrze rokuje. Mamy dalej obserwować zmianę. 

  Z tego miejsca raz jeszcze chciałam Wam podziękować za to, że jesteście. Ponieważ, mi momentami brakuje już sił. A Wy, swoimi działaniami pokazujecie, że zależy Wam na tym, żebym tę walkę wygrała. 

  Proszę, nie zapominajcie o mnie!

  Iwona 

• 12 listopada 2025

  Proszę, nie zapominajcie o mnie... Każdego dnia walczę o oddech❗️Błagam o Waszą pomoc❗️

  Kochani, nareszcie mam siłę, by opowiedzieć Wam o tym, co działo się u mnie przez ostatni czas. A było tego sporo... 

  A więc tak, początkiem lipca moja siostra Gosia trafiła do szpitala na ponad 3 tygodnie. Nie dość, że bałam się o nią, to jeszcze bałam się tego, jak sobie poradzę sama z mamą w domu. Na szczęście mamy osobistą asystencję toteż udało się jakoś przetrwać ten czas. 

  Kolejna nieprzyjemna sytuacja dotyczyła mojej kochanej mamy – lekarze znaleźli w jej górnej części płuc zmiany, które mogą wskazywać na zmiany nowotworowe. Kiedy usłyszałam te słowa, to byłam przerażona. Zaczęłam płakać i pomyślałam sobie, że jest to niemożliwe. 

  

  Powiem Wam, że czekanie na wyniki było najgorsze. Przez ten cały czas żyłam w dużym lęku i strachu. Posypałam się trochę psychicznie. Miałam czarne myśli, a z drugiej strony nadzieję, że nie będzie to nic groźnego. 

  Ostatecznie lekarze zalecają dalszą obserwację i ewentualne powtórzenie PET w przypadku dalszego wzrostu tej zmiany. Ale bardzo mi ulżyło, że na chwilę obecną jest dobrze i musi być dobrze dalej. Nie ma innej opcji. 

  I trzecia sytuacja. W zeszłym tygodniu znowu mi się popsuł koncentrator. Wykonałam szybki telefon do firmy i na 2 dzień dotarł do mnie koncentrator po serwisie. Jak na razie działa, ale jak się pewnie domyślacie, ta sytuacja również dołożyła mi stresu.

  Z całego serca dziękuję za Waszą obecność, za każdą wpłatę na konto mojej zbiórki. Małymi krokami zbliżam się krok po kroku do celu. Dzięki Wam, mimo momentów zwątpienia dalej walczę. Nie zamierzam się poddać... Ale bez Was nie dam rady!

  Iwona

  Czytaj dalej
• 5 sierpnia 2025

  Wciąż tu jestem i wciąż walczę❗️Proszę, pomóż mi❗️

  Kochani, 

  chciałam Wam trochę poopowiadać, co u mnie słychać.

  Wiecie o tym, że na co dzień potrzebuję osobę do pomocy, m.in., by przenieść mój respirator, ponieważ, nie mogę brać do rąk ciężkich rzeczy. I właśnie pewnego dnia, akurat moja siostra Gosia pomagała mi przejść do łazienki.

  Zawsze na wannie jest stawiany respirator, to dobre miejsce, bo mogę bez problemu dosięgnąć do umywalki, toalety. Kiedy umyłam sobie ręce zawołałam Gosię, żeby wzięła respirator do ręki, abym mogła przejść do pokoju. Niestety, tym razem (po raz pierwszy), gdy wychodziłyśmy z łazienki respirator wypadł Gosi z ręki i spadł prosto na płytki. Byłam przerażona, mocno zestresowana i myślałam, że mi serce wyskoczy. Takie sytuacje są dla mnie bardzo groźne...

  

  Szczęście w nieszczęściu, mimo upadku respirator nie wyłączył się – działał. Jakoś doszłyśmy do pokoju, usiadłam na fotelu, przez stres trzęsłam się. Musiała minąć dłuższa chwila zanim trochę uspokoiłam się. Respirator pracował, ale miałam obawę, że z upływem czasu coś zacznie szwankować albo wyłączy się podczas snu. Na szczęście do tej pory dobrze działa, co mnie niezmiernie cieszy.

  Pozostaje mi tylko trzymać się nadziei, że nigdy więcej to nie powtórzy się. 

  Moje samopoczucie bywa w kratkę. Do tego problemy rodzinne, stres nie jest dobrym sprzymierzeńcem. Czasami brakuje mi sił do dalszej walki. Dopada mnie strach, że zabraknie mi czasu, aby wykorzystać szansę na lepsze jutro.

  Teraz mam dużą obawę, ponieważ moja siostra jest przeziębiona. Mam nadzieję, że mnie oraz moją mamę ominie infekcja. Ponieważ każda infekcja zawsze wiąże się z ryzykiem, że mogę tego nie przeżyć. A ja tak bardzo pragnę żyć...

  Kochani, z całego serca dziękuję za Waszą obecność, wszelką pomoc. Bo to właśnie dzięki Wam jeszcze nie straciłam nadziei i dalej walczę...

  Iwona

  Czytaj dalej